در اینجا مقصود این است که آنان که در مقام فریب اهل ایمان برمیآیند، در حقیقت خویشتن را فریب دادهاند، زیرا آنان که در مسیر حقاند، بر صراط مستقیم قرار گرفته و نهایت حرکتشان اللَّه است. آنان خود را تسلیم حقیقت نمودهاند و همین روح تسلیمشان است که آنان را رستگار مینماید گرچه افرادی به صورت ظاهر زرنگ و در زندگی راهیاب نباشند. ولی آنان که خود را زرنگ میدانند و همواره میخواهند کار خود را با فریب دادن و گول زدن پیش ببرند، میپندارند که در این مورد نیز میتوانند با گول زدن اهل حق به مراد خویش نائل آیند.

ولی از آنجا که حق و حقیقت هیچ گاه فریب نمیخورد، گرچه اهل حق گول بخورند، این گونه افراد نقشههای فریبکارانهای که میکشند به ضرر خودشان تمام میشود.

فی قُلوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَهُمُ اللَّهُ مَرَضاً وَ لَهُمْ عَذابٌ الیمٌ بِما کانوا یکذِبونَ. خداوند در این جمله ریشه مطلب را بیان میفرماید. ریشه مطلب بیماردلی است. آنها دچار بیماریهای روحی و روانی هستند. قرآن در موارد مختلف گاه و بیگاه به بعضی از بیماریهای دل اشاره فرموده است. بیماری استکبار، بیماری تعصب نسبت به عقاید کهنه، بیماری پیروی از نیاکان، بیماری پیروی از کبرا و بزرگان نمونههایی از بیماریهای روح است که نمیگذارد انسان زیر بار حقیقت برود، همان طور که فسق و فجور و آلودگیها یک نوع ناآمادگی در انسان ایجاد میکند.

اینها بیمارانی هستند که علیالدوام خداوند بر بیماریهای آنها