پاک و پاکیزه به دنیا میآید یعنی مجهز به یک تقوای ذاتی است. ولی ممکن است که به تدریج در اثر آلودگیهای محیط از مسیر فطرت خارج شده تا آنجا که بکلی مسخ گردد.

قرآن در اینجا میفرماید اگر کسی به فطرت اولیه باقی باشد این کتاب او را به سر منزل مقصود راهنمایی میکند و تمام استعدادها و کمالهایی را که به صورت بالقوّه در او وجود دارد به فعلیت میرساند.

ا لَّذینَ یؤْمِنونَ بِالْغَیبِ. اولین هدایت قرآن این است که به انسان ایمان به غیب میدهد. غیب و شهادت، دو واژه از اصطلاحات قرآن است.

در جهانبینی قرآن، عالم هستی منحصر به آنچه که برای ما محسوس است نیست، بلکه محسوسات یک قشر نازکی از عالم است و قسمت عظیمتر در ماورای آن است. آنچه محسوس است «شهادت» و آنچه نامحسوس است «غیب» نامیده شده است.

آنچه فلاسفه عالم طبیعت مینامند: درختها، گلها، دریاها، صحراها، کهکشانها، ستارگان و بالاخره آنچه که انسان میبیند و میبوید و میشنود و به طور کلی احساس میکند و یا به تعبیر قرآن شهود مینماید، اینها مربوط به بخش «شهادت» است.

اگر هستی فقط همین بخش بود، آنگاه جهانبینی انسان یک جهانبینی خاصی بود، زیرا مثلًا میدید که آدمی متولد میگردد و مدتی در این دنیا زندگی میکند و بعد هم میمیرد و فانی میگردد. میپنداشت که انسان همین است و دیگر به آغاز و انجام او کاری نداشت و در اندیشهاش خطور نمیکرد که این انسان از کجا پیدا شده و به کجا خواهد رفت.