در آیه مورد بحث، عقیده حق و عقیده باطل را تعبیر به «کلمه» فرموده است و برای هریک مثلی آورده است. میگوید: مثل کلمه حق مانند یک درخت سالم پاک میوهداری است که ریشه آن درخت در زمین فرو رفته و شاخههایش سر به بالا کشیده است و میوه و برگ دارد و میوهاش فصلی نیست بلکه درختی است که در همه فصل میوه میدهد و به اصطلاح همیشهبهار است. تُؤْتی اکلَها کلَّ حینٍ بِاذْنِ رَبِّها درختی است که هرچه میوهاش را بچینند باز هم میوه میدهد.

و اما عقیده باطل مثل یک درخت پلیدی است که بیمیوه و بیریشه است دیدهایم، گاهی بوتههایی در بعضی جاها میروید که هیچ گونه ثمری ندارد و وقتی دقت میکنیم میبینیم ریشه هم ندارد و لذا سستبنیاد است. همینکه مختصر نسیمی بوزد از جا کنده شده و دور میافتد؛ و مانند همان کف که در آیه پیشین بود نمودش زیاد است ولی بودش کم است.

ناصرخسرو گفتگویی دارد بین بوته کدویی که در زیر درخت چناری روییده بود و به سرعت هرچه تمامتر رشد میکرد و سراسر درخت چنار را فرا میگرفت، و بین آن درخت چنار که سی سال از عمرش گذشته بود. بوته کدو در سر بیست روز خود را بر فراز درخت چنار جای داد و از چنار پرسید که تو چند روزهای؟! چنار در جواب گفت: عمر من بیش از سی سال است. کدو به او خندید و با طعن گفت ببین من که بیست روزهام توانستهام بیشتر از تو رشد کنم. چنار در جواب گفت: