طفیلی و غیر اصیل بیش نیست و به خاطر طفیلی بودن و غیر اصیل بودنش مثل «کف» فانی میگردد در عین حال هنگامی که ظاهر میشود آنچنان ابعاد ظاهری گستردهای دارد و به شکل چشمگیری پیدا میشود که انسان اگر عمیق ننگرد میگوید حق کو؟

هرچه هست باطل است. و این همان اشتباهی است که اغلب برای افراد رخ میدهد و از آنجا که دیدشان عمیق نیست میگویند: اگر حقی هم در جهان پدید آمده است مثل یک برقی بوده که پس از مدت کوتاهی خاموش گشته است و غیر آن هرچه هست در جهان، باطل حکومت میکند. غافل از اینکه آنچه که اصالت دارد حق است و باطل نیروی خود را از حق گرفته است و طفیل اوست ولی روی حق را پوشانیده است.

قرآن مجید مبارزه حق و باطل و سرانجام آنها را در آیات زیادی مطرح کرده و بخصوص چند مثل برای این مسئله آورده است که ما اینک به ذکر بعضی از آنها میپردازیم.

١. در سوره رعد آیه ١٧ میفرماید:

انْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَسالَتْ اوْدِیةٌ بِقَدَرِها فَاحْتَمَلَ السَّیلُ زَبَداً رابِیاً وَ مِمّا یوقِدونَ عَلَیهِ فِی النّارِ ابْتِغاءَ حِلْیةٍ اوْ مَتاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ کذلِک یضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَ الْباطِلَ فَامَّا الزَّبَدُ فَیذْهَبُ جُفاءً وَ امّا ما ینْفَعُ النّاسَ فَیمْکثُ فِی الْارْضِ کذلِک یضْرِبُ اللَّهُ الْامْثالَ.

خداوند از بالا آبی میفرستد (بعضی از مفسرین میگویند «آبی» یعنی آبی پاک و صاف). این آب صاف پاک باران بر قلهها، بر کوهها ریزش میکند و بعد در وادیها، درهها، رودخانهها جریان پیدا میکند. در مسیر خودش آلودگیها را با خود حمل میکند. آب، کمکم تشکیل سیل میدهد.