ایضاً در همین کتاب پس از آنکه در فصل سوم تحت عنوان «گازهایی که ما استنشاق می‌کنیم» فصل مشبعی درباره شرایط امکان پیدایش حیات بحث می‌کند، در خاتمه فصل چنین می‌گوید:

«اکسیژن و ئیدروژن و اسید کربنیک، چه به تنهایی و چه در حال ترکیب و اختلاط با همدیگر، از ارکان اولیه حیات جانداران به شمار می‌روند و اساساً مبنای زندگانی در زمین بر آنها استوار است. از میان میلیونها احتمال حتی یک احتمال هم نمی‌رود که همه این گازها در آن واحد در سیاره‌ای جمع شوند و مقدار و کیفیت آنها هم به طوری متعادل باشد که برای حیات کافی باشد. از طریق علمی که توضیحی درباره راز طبیعت نمی‌توان داد، اگر هم بخواهیم بگوییم همه آن نظم و ترتیبات تصادفی بوده آن وقت بر خلاف منطق ریاضی استدلال کرده‌ایم.»

پس معلوم می‌شود پیدایش حیات را در روی کره زمین حمل بر تصادف کردن خلاف عقل سلیم است.

بر حسب نظریات علمی امروز ریشه نسلی حیوانها و گیاهها یک چیز است؛ یک سلول بوده است که به دو شعبه مختلف نباتی و حیوانی منشعب شده است. اکنون ببینیم آیا بنا بر همین نظریات ممکن است این انشعاب را با تصادف و اتفاق توجیه کنیم، خصوصاً با توجه به نیازی که این دو شعبه به یکدیگر دارند، یا مجبوریم بپذیریم آن انشعاب نیز از روی عمد و قصد بوده است؟

کرسی موریسون در صفحه ٥٨ کتاب خویش می‌گوید:

«در آغاز ظهور حیات در کره ارض اتفاق عجیبی رخ داده است که در زندگی موجودات زمین اثرات فوق العاده داشته است: یکی از سلّولها دارای این خاصیت عجیب شد که به وسیله نور خورشید پاره‌ای ترکیبات شیمیایی را تجزیه کند و از نتیجه این عمل مواد غذایی برای خود و سایر سلولهای مشابه تدارک نماید. اخلاف و نوادگان یکی از این سلولهای اولیه از غذایی که توسط مادرشان تهیه شده بود تغذیه کردند و نسل حیوانات را به وجود آوردند در حالی که اخلاف سلولی دیگر که‌