از برای اثبات این نظریه تنها یک نگاه به دو برهان گذشته که برای اثبات صانع ذکر نمودیم کافی است، زیرا از راه برهان دوم نیاز جهان هستی به خدا برای این بود که یک واحد معلول بود و یک واحد معلول یک علت بیشتر برنمی‌دارد (رجوع شود به مقاله علت و معلول) ... و همچنین تأمل در مضمون برهان اوّلی، این مطلوب را به نحو روشن‌تری می‌رساند، زیرا واقعیت مطلق بی‌قید و شرطی که برهان نامبرده اثبات کرده و نام «واجب الوجود» به وی می‌دهد، با فرض اطلاق محض، دیگر هیچ گونه کثرت و تعددی را نمی‌پذیرد، برای اینکه چیزی که هیچ قید و شرطی به وی ضمیمه نشده باشد، بدیهی است که تصور تعدد و کثرت در وی امکان پذیر نیست؛ بلکه طبق این برهان، اثبات وجود خدا (واقعیت مطلق) در اثبات وحدت کافی است.

و از همین جا می‌توان گفت بشر از روزی که به فکر خدا افتاده وحدتش را نیز طبعاً اثبات می‌کرده است.

[١]. مسائل الهی آنگاه که به شکل فلسفی طرح می‌شود ترتیب و نظم خاصی دارد که باید پیروی شود، بر خلاف هنگامی که از طریق سائقه عشق فطری و یا از طریق علمی و مطالعه در آثار و مخلوقات در جستجوی این مسائل هستیم.