با اینکه جلو چنین احتمالی را منطقا نمی‌توانیم سد کنیم شک نداریم که سعدی دارای ذوق شعری و ادبی، و بو علی سینا دارای افکار فلسفی و طبی، و صاحب جواهر دارای ملکات فقهی بوده است. کسانی که بشر را به خدا شناسی از راه مطالعه کتاب خلقت سوق داده‌اند خواسته‌اند بشر همان اندازه به علم و حکمت صانع متعال مطمئن شود که از روی آثار سعدی و بوعلی و صاحب‌ جواهر به مقامات ادبی و فلسفی و فقهی آنها مطمئن می‌شود.

کرسی موریسون در کتاب‌ راز آفرینش انسان‌ ترجمه محمد سعیدی صفحه ٩ می‌گوید:

«ده عدد سکه یک شاهی را از شماره ١ تا ١٠، علامت بگذارید و آنها را در جیب خود بریزید و به هم بزنید. پس از آن سعی کنید آنها را به ترتیب شمارش از ١ تا ١٠ در آورید و هر کدام را در آورید پیش از اینکه سکه دومی را بیرون بیاورید دوباره به جیب خود بیندازید. با این ترتیب احتمال آنکه شماره ١ بیرون بیاید معادل «یک» بر «ده» است، احتمال اینکه شماره ١ و ٢ به ترتیب بیرون بیاید «یک» بر «صد» است، احتمال آنکه شماره ١ و ٢ و ٣ مرتبا بیرون بیاید «یک» در «هزار» است، احتمال آنکه شمارهای ١ و ٢ و ٣ و ٤ متوالیا کشیده شود «یک» در «ده هزار» است. و به همین منوال احتمال در آمدن شماره‌ها به ترتیب کمتر می‌شود تا آنکه احتمال بیرون آمدن شماره‌های از ١ تا ١٠ به رقم «یک» بر «ده میلیارد» می‌رسد. منظور از ذکر مثلی بدین سادگی آن است که نشان داده شود ارقام در مقابل احتمالات چگونه قوس صعودی می‌پیمایند. برای به وجود آمدن حیات در روی کره ارض آن قدر اوضاع و احوال مساعد لازم است که از حیث امکانات ریاضی محال است تصور نمود این اوضاع و احوال بر سبیل تصادف و اتفاق با یکدیگر جور آمده باشند؛ و به همین جهت باید ناگزیر معتقد بود که در طبیعت قوه مدرکه خاصی وجود دارد و در جریان این امور نظارت می‌کند. وقتی به این نکته اذعان آوردیم باید ناچار معتقد شویم که مقصد و منظور خاصی نیز از این جمع و تفریق‌ها و از پیدایش حیات در بین بوده است.»

امروز فرضیه‌ها و نظریه‌های خاصی درباره آفرینش جهان، زمین، حیات، انسان وجود دارد. بعضی گمان می‌کنند با قبول آن فرضیه‌ها و نظریه‌ها دیگر لزومی ندارد که فرض کنیم جهان و حیات و انسان از روی طرح و نقشه قبلی به وجود آمده است. مثلًا درباره کرات منظومه شمسی طبق فرضیه معروف لاپلاس (laplace( گفته‌