چنانکه یک نگاه ساده به برهانهای گذشته در اثبات یکتایی و تنهایی (نفی کثرت و نفی شرکت) خدای هستی کافی بود همچنین تأمل جزئی، ثبوت این نظریه را که «خدای هستی همه کمالات هستی را دارد» مسلّم می‌سازد ١، زیرا اگر به خدای‌

[١]. از اینجا بحث صفات خداوند آغاز می‌شود. بحث در این است که خداوند را با چه صفاتی باید توصیف کنیم؟ چه صفاتی را باید از او سلب کنیم؟ مقیاس ما در اثبات و یا نفی پاره‌ای از صفات چیست؟

این مسأله نیز به نوبه خود از مسائل مهم علم الهی است. در مسأله صفات حق مباحث زیادی هست از قبیل تقسیم صفات به ثبوتی و سلبی و اضافی، و به صفات ذات و صفات فعل، و اینکه آیا صفات حق تعالی عین ذات است یا زائد بر ذات؟

ولی قبل از همه اینها لازم است یک بحث دیگر که قبلًا هم به آن اشاره شد طرح شود و آن اینکه آیا عقل و اندیشه بشر قادر است از پیش خود بفهمد که ذات خداوند دارای چه صفاتی هست و دارای چه صفاتی نیست؟ چه صفاتی لایق و شایسته ذات اوست و چه صفاتی اینطور نیست؟ و یا قادر نیست و هر چه در این زمینه بگوید «رجم بالغیب» است، بشر مکلف نیست وارد این میدان بشود، بلکه عقلا و شرعا ممنوع‌