ما پیوسته در زندگانی مادی خود به یک سلسله معلولات جسمانی که آغشته به یک رشته قیود جسمانی و زمانی و مکانی می‌باشند گرفتاریم. هیچگاه حواس و تخیل ما یک موجودی بی‌قید و شرط نمی‌تواند درک نماید.

ماده و جسم کجا و اطلاق کجا؟!

و از این روی ما هرگز نمی‌توانیم با توجه عادی خود «موجود مطلق» را تصور نماییم ١.

[١]. بشر می‌خواهد به خدا معتقد گردد و به او معرفت پیدا کند. اولین پرسشی که به میان می‌آید این است که آیا بشر قادر است خدا را تصور کند تا بدو معتقد گردد یا نه؟ زیرا اعتقاد، تصدیق است و تصدیق فرع بر تصور است و اگر تصور خدا غیر ممکن باشد تصدیق و اعتقاد به او نیز غیر ممکن خواهد بود.

ممکن است گفته شود تصور خدا غیر ممکن است، زیرا تصور هر چیزی نوعی احاطه علمی بر اوست و ذات احدیت نه ذهنا و نه خارجا محاط واقع نمی‌شود، زیرا ذات باری تعالی مطلق است و آنچه در ذهن بشر وارد می‌شود محدود است.

پس باید از شکاکان پیروی کنیم که می‌گویند خداوند فرضا وجود داشته باشد از