که در آیه، چنین اشاره شده است: «لَعَلَّ اللَّهَ یُحْدِثُ بَعْدَ ذلِکَ أَمْراً» [١]؛ یعنی امکان دارد خداوند دل شوهر را پس از طلاق دگرگون سازد و احیانا او را از خشم نسبت به همسر به سوی محبت بگرداند» [٢].
همچنین ارباب کتب سنن روایت کرده‌اند که «رکانه» زن خود را در یک مجلس سه طلاقه کرد، ولی پس از آن اندوهگین شد و از کرده خود پشیمان گردید؛ خدمت پیامبر صلّی اللّه علیه و اله آمد و پشیمانی و اندوه شدید خود را ابراز داشت. پیامبر پرسید: «چگونه او را سه طلاق دادی!» گفت: در یک مجلس! پیامبر فرمود: «یک طلاق به حساب می‌آید؛ اگر خواستی می‌توانی رجوع کنی» و او نیز چنین کرد.
در روایت ابن عباس آمده است: عبد یزید همسر خود را طلاق داد و همسر دیگری برگزید. همسر اولی نزد پیامبر صلّی اللّه علیه و اله شکایت کرد. پیامبر به عبد یزید گفت: «به او رجوع کن». گفت: من او را سه طلاقه کرده‌ام. فرمود: «می‌دانم؛ رجوع کن». سپس این آیه را تلاوت کرد: «یا أَیُّهَا النَّبِیُّ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ» [٣].
ابو داوود می‌گوید: رکانه همسر خود را به گمان خویش سه بار طلاق داده و بائن گشته بود (یعنی قابل رجوع نبود)، اما پیامبر صلّی اللّه علیه و اله آنها را یک طلاق به حساب آورد.
معنای این سخن آن است که سه طلاق به یک لفظ که بین آنها رجوعی نباشد تنها یکی از آنها عده‌دار خواهد بود نه هر سه. بنابراین به شیوه‌ای که پیامبر صلّی اللّه علیه و اله آیه را تلاوت فرمود اشاره به این دارد که از سه طلاق تنها یکی عده خواهد داشت و این طلاق، رجعی به حساب آمده و بائن نخواهد بود.
نظر فقهای دیگر مذاهب با آنکه می‌دانند سه طلاق با یک لفظ، مخالف کتاب و سنت است شگفت‌آور است. مخالفت با کتاب را دانستید و مخالفت با سنت، از حدیث زیر معلوم می‌گردد:
مسلم در «صحیح» خود از ابن عباس روایت می‌کند که گفت: «در زمان پیامبر و ابو بکر و دو سال از خلافت عمر، سه طلاق با یک لفظ را یک طلاق به حساب می‌آوردند تا اینکه عمر گفت: حال که مردم بر کاری که در آن صبر و مهلت داده شده

[١] «شاید خدا پس از این، پیشامدی پدید آورد». طلاق ٦٥: ١.
[٢] حاشیه سنن نسائی، ج ٦، ص ١١٦.
[٣] سنن بیهقی، ج ٧، ص ٣٣٩.