در کتابی که برای شناخت علوم حدیث نگاشته، از این گفتار عدول نموده است. در آن جا می‌گوید: «برخی از احادیث به صحابی ختم می‌شود و به پیامبر نسبت داده نشده است؛ مثلا هنگامی که صحابی‌ای می‌گوید: پیامبر را دیدیم که فلان کار را انجام می‌داد یا به انجام کاری دستور داد ... یا می‌گوید: اصحاب پیامبر آن گونه عمل می‌کردند ...؛ مثل حدیثی که از مغیرة بن شعبه نقل شده است که اصحاب پیامبر با ناخن در خانه پیامبر را می‌زدند. این از مواردی است که اگر کسی اهل فن نباشد آن را حدیث مسند می‌پندارد، چون کلمه «رسول اللّه» ذکر شده است، ولی این حدیث مسند نیست، بلکه موقوف بر همان صحابی است که آن را از مشاهدات خود گزارش کرده است. [١] همچنین اگر صحابی‌ای بگوید: آن حضرت فلان مطلب را می‌گفت یا فلان کار را انجام می‌داد یا به فلان کار امر می‌کرد ... حدیث مسند نخواهد بود.- وی اضافه می‌کند:- از جمله احادیث موقوف، حدیثی است که از ابو هریره درباره آیه «لَوَّاحَةٌ لِلْبَشَرِ» [٢] روایت شده است؛ او می‌گوید: جهنم در روز قیامت آنان را در بر می‌گیرد و سخت می‌سوزاند و در نتیجه گوشتی بر استخوان باقی نمی‌گذارد و گوشت‌های بدن همگی فرو می‌ریزد.- حاکم می‌گوید:- امثال این حدیث موقوف است و از جمله تفاسیر صحابه به شمار می‌آید، [٣]- همچنین می‌گوید:- آن بخش از تفاسیر صحابه که مسند است از این نوع نیست؛ مثل حدیث جابر که می‌گوید:
یهودیان می‌گفتند: هر که با همسرش از پشت همبستر شود فرزند او احول (لوچ) خواهد شد. خداوند در رد سخنان ایشان این آیه را نازل فرمود: «نِساؤُکُمْ حَرْثٌ لَکُمْ ...» [٤]- حاکم می‌گوید:- این حدیث و امثال آن مسند است و موقوف نیست؛ زیرا صحابی‌ای که شاهد وحی و نزول آیه بوده آن را نقل کرده است و خبر از نزول آیه داده که درباره فلان موضوع نازل گردیده است، بنابراین حدیث مسند است» [٥].

[١] حدیث موقوف، بر حدیثی اطلاق می‌شود که نسبت آن به همان شخص که راوی اول است متوقف شود و به پیامبر اکرم نسبت داده نشود.
[٢] مدّثّر ٧٤: ٢٩.
[٣] بنابراین مبنا که این تفسیر ابو هریره از پیش خودش باشد؛ احتمالا حاکم، با تکیه بر ظاهر عبارت آیه چنین اظهار کرده است، ولی در آینده از سیوطی نقل خواهیم کرد که تفسیر این آیه از جمله مواردی است که شناخت آن جز از طریق وحی ممکن نیست؛ لذا حدیث، مسند به شمار می‌رود.
[٤] بقره ٢: ٢٢٣.
[٥] معرفة علوم الحدیث، ص ٢٠- ١٩.