به نظر می‌رسد؛ زیرا اعتقاد او در امتداد عقیده ابن عباس قرار گرفته است.
با توجه به مطالب بالا، احتمالا علت آنچه سیوطی به او نسبت داده روشن می‌گردد. سیوطی می‌گوید: «کلبی بر مقاتل ترجیح دارد؛ زیرا مقاتل عقایدی ناروا داشت» [١]، ولی خلیلی منصفانه قضاوت کرده می‌گوید: «مقاتل را ضعیف دانسته‌اند در حالی که بزرگان تابعان را درک نموده است». شافعی نیز به مقبول بودن تفسیرش اشاره دارد. [٢]

طریق هشتم‌

که آن نیز طریق درستی است؛ طریق ابو الحسن عطیة بن سعد ابن جناده کوفی عوفی (متوفای ١١١) است. ذهبی می‌گوید: «او از تابعان شناخته شده است» [٣] و از ابن عباس و عکرمه و زید بن ارقم و ابو سعید روایت دارد.
وی می‌گوید: «تفسیر قرآن را سه بار بر ابن عباس عرضه داشتم، ولی به گونه قرائت، هفتاد بار بر او عرضه کرده‌ام». در «ملحقات الصراح» آمده است: «او تفسیری در پنج جزء (جلد) دارد» [٤]. ابن عدی می‌گوید: «او از جمعی از ثقات روایت کرده است و در عین حال که ضعیف شمرده شده حدیث او مورد عنایت بوده و از او نقل و ثبت می‌شده است. او از شیعیان کوفه به شمار می‌رفت. حجاج به کارگزار خود محمد بن قاسم نوشت تا او را به ناسزاگویی به علی علیه السّلام وادار کند و چنانچه سر باز زد، به او چهار صد ضربه شلاق بزند و ریش او را بتراشد. محمد بن قاسم او را خواست و مطلب را بر او عرضه داشت. عطیه سر باز زد؛ لذا حکم حجاج را بر وی جاری ساخت. عطیه بعد از این ماجرا به خراسان رفت و در آنجا ماند تا اینکه عمر بن هبیره والی عراق گردید؛ آنگاه به عراق بازگشت و همان جا اقامت گزید و در سال ١١١ وفات یافت». ابن حجر می‌گوید: «او به خواست خدا فردی ثقه است و احادیث قابل استنادی دارد، ولی برخی احادیث او را حجت نمی‌دانند. ابن معین می‌گوید: احادیث او درست است. ابو بکر بزاز می‌گوید: او از شیعیان به شمار می‌رفت و محدثان برجسته از او روایت کرده‌اند. ساجی می‌گوید: حدیث او

[١] الاتقان، ج ٤، ص ٢٠٩.
[٢] همان، ص ٢٠٨.
[٣] میزان الإعتدال، ج ٣، ص ٨٠- ٧٩، شماره ٥٦٦٧.
[٤] تنقیح المقال مامقانی، ج ٢، ص ٢٥٣، شماره ٧٩٤١.