نیز در سوره انبیاء آمده: «وَ ما أَرْسَلْنا قَبْلَکَ إِلَّا رِجالًا نُوحِی إِلَیْهِمْ فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ إِنْ کُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ» [١].
ظاهر این دو آیه اقتضا می‌کند که خطاب، متوجه مشرکان باشد؛ کسانی که بعید می‌شمردند وحی بر بشر یا بر یکی از آنان نازل شود، زیرا مشرکان می‌گفتند: «ما أَنْزَلَ اللَّهُ عَلی بَشَرٍ مِنْ شَیْ‌ءٍ» [٢]. خداوند در جوابشان می‌گوید: «أَ کانَ لِلنَّاسِ عَجَباً أَنْ أَوْحَیْنا إِلی رَجُلٍ مِنْهُمْ» [٣]؛ لذا برای زدودن شگفتی آنان میدان را باز گذارد تا این مطلب را از اهل کتاب که همسایگان آنان بودند و به آنان اعتماد داشتند جویا شوند؛ لذا در آیه آمده است که «إِنْ کُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ بِالْبَیِّناتِ وَ الزُّبُرِ»؛ یعنی اگر کتاب و تاریخ پیامبران و سرگذشت امت‌های پیشین را نمی‌دانید لازم است به کسانی از اهل کتاب که آگاهی دارند مراجعه کنید؛ در ادامه آیه دوم نیز چنین آمده است: «وَ ما جَعَلْناهُمْ جَسَداً لا یَأْکُلُونَ الطَّعامَ وَ ما کانُوا خالِدِینَ» [٤]؛ زیرا آنان عجیب می‌شمردند که پیامبر، انسانی باشد که چون سایر مردم غذا بخورد و در بازارها راه برود.
این ظاهر معنای دو آیه است که اهل ذکر را همان اهل کتاب می‌نمایاند، اما در تأویل آیه، روایاتی آمده است که مفهوم عامی را افاده می‌کند، به طوری که هر دانشمندی را که دارای فرهنگ و معرفت باشد- و در پیشاپیش آنان امامان اهل بیت علیهم السّلام قرار دارند- فرا می‌گیرد.
با این شیوه؛ یعنی این که خصوصیات و قراینی که آیه را در برگرفته، کنار گذاشته شود و به عموم لفظ و عموم ملاک استناد جسته، مفهوم عام و کلی‌ای از آن برداشت شود، حکم قطعی عقل به ضرورت رجوع عالم به جاهل به طور کامل و در همه زمینه‌های علمی و معرفتی به گونه فراگیر استفاده می‌شود؛ لذا این گونه برداشت کلی، تأویل آیه و مفاد باطن آن است و ربطی به تفسیر که مفاد ظاهر آیه است ندارد. کتاب‌های آسمانی جویا شوید که آنان را با دلایل آشکار و نوشته‌ها فرستادیم». نحل ١٦: ٤٤- ٤٣.

[١] «و پیش از تو جز مردانی را که به آنان وحی می‌کردیم گسیل نداشتیم، اگر نمی‌دانید از اهل ذکر بپرسید». انبیاء ٢١: ٧.
[٢] «خدا چیزی بر بشری نازل نکرده است». انعام ٦: ٩١.
[٣] «آیا برای مردم شگفت‌آور است که به مردی از خودشان وحی کردیم». یونس ١٠: ٢.
[٤] «و ایشان را جسدی که غذا نخورند قرار ندادیم و جاویدان [هم نبودند». انبیاء ٢١: ٨.