آیات و سپس ترجمه تفسیر اکتفا شده است که این کار جای ایراد است و عذر غیر موجه مسؤل چاپ پذیرفته نیست. [١]
اکنون به متن مقدمه اصل کتاب (ترجمه عهد سامانی) توجه کنید:
«و این کتاب تفسیر بزرگ است از روایت محمد بن جریر الطبری؛ ترجمه کرده به زبان پارسی و دری راه راست، و این کتاب را بیاوردند از بغداد؛ چهل مصحف بود. این کتاب نبشته به زبان تازی و به اسنادهای دراز بود و بیاوردند سوی امیر سعید مظفر ابو صالح منصور بن نوح بن نصر بن احمد بن اسماعیل ... پس دشخوار آمد بر وی خواندن این کتاب و عبارت کردن آن به زبان تازی، و چنان خواست که مر این را ترجمه کند به زبان پارسی.
پس علماء ماوراء النهر را گرد کرد و این از ایشان فتوا کرد که روا باشد که ما این کتاب را به زبان پارسی گردانیم. گفتند روا باشد خواندن و نبشتن تفسیر قرآن به پارسی مر آن کس را که او تازی نداند، از قول خدای عزّ و جل که گفت: «وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسانِ قَوْمِهِ» [٢]. گفت: من هیچ پیغامبری را نفرستادم مگر به زبان قوم او و آن زبانی کایشان دانستند ... و اینجا بدین ناحیت، زبان پارسی است و ملوکان این جانب ملوک عجم‌اند.
پس بفرمود ملک مظفّر ابو صالح تا علمای ماوراء النهر را گرد کردند؛ از شهر بخارا، چون فقیه ابو بکر بن احمد بن حامد و چون خلیل بن احمد السجستانی و از شهر بلخ، ابو جعفر بن محمد بن علی و از باب الهند، فقیه الحسن بن علی مندوس را و ابو الجهم خالد بن هانی المتفقه را، و هم از این گونه از شهر سمرقند و از شهر سپیجاب و فرغانه و از هر شهری که بود در ماوراء النهر، و همه خطها بدادند بر ترجمه این کتاب که این راه راست است.
پس بفرمود امیر سعید ملک مظفر ابو صالح این جماعت علما را تا ایشان از میان خویش هر کدام فاضل‌تر و عالم‌تر اختیار کنند تا این کتاب را ترجمه کنند، پس ترجمه کردند ...» [٣].
شاید قدیمی‌ترین ترجمه رسمی قرآن که از سوی حاکمان ترجمه شده، همان ترجمه‌ای باشد که به درخواست «راجه رائک مهروق» در ایالت «رور» از بلاد سند

[١] ر. ک: مقدمه ناشر، ص ١٤.
[٢] ابراهیم ١٤: ٤.
[٣] ترجمه طبری، ص ٥ و ٦.