در فرهنگ اسلامى، سفارش هاى بسيارى درباره آداب معاشرت با دوستان و دشمنان و نحوه برخورد آحاد مردم در جامعه اسلامى با يكديگر و تكاليف و حقوق متقابل مردم و حكومت، والدين و فرزندان، زن و شوهر، استاد و شاگرد و نحوه ارتباط اهل ايمان با ملحدان، مشركان و اهل كتاب و ديگر اقشار و اصناف جامعه مطرح شده است. از جمله مهم ترين اصول و آداب در برخوردهاى دوجانبه و متقابل افراد، درك و فهم نسبت به همديگر، داشتن ظرفيت و تحمّل شنيدن سخنان ديگران، بالا بردن سعه صدر، تمرين زندگى مسالمت آميز، و پرهيز از بدگمانى، پرخاش گرى، عصبانيت، به كار بردن تعابير زشت و اهانت آميز است كه در قرآن كريم و تعاليم نورانى اهل بيت(عليهم السلام) به آن ها توصيه اكيد شده است.

دوستى و همدلى منبع آرامش و يكى از بهترين لذت هاى روحى است كه پس از ظهور، در طول زمان، قوّت گرفته، به تكامل مى رسد. در اين دنياى پهناور، چيزى گران بهاتر از دوست و دوستى نمى توان يافت; همان گونه كه حافظ گفته است:

دريغ و درد كه تا اين زمان ندانستم كه كيمياى سعادت رفيق بود، رفيق.[١]

بى شك، براى ساختن جامعه اى سالم و به دور از درگيرى و تنش و سرشار از صفا

[١] ديوان حافظ، چاپ غنى ـ قزوينى، ص ٢٥٣.