آموزه هايي از قرآن و حديث - دیاری بیدگلی، محمدتقی - الصفحة ٩٠ - درس سيزدهم محبت     

درس يازدهم

دعا

درآمد

آدمى به اقتضاى طبيعت خويش، همواره خود را در معرض حوادث و بلاهاى ناخواسته و ناشناخته مى بيند و به چاره جويى مى انديشد. ضرورت وجود پناه گاهى مطمئن و هميشگى در برابر حوادث و ناملايمات گوناگون، مداوم ذهن و جان آدمى را مشغول داشته، آرامش او را دست خوش تلخى و ناهنجارى مى سازد. اين حقيقت، تمامى انسان ها را به تكاپوى بى امان فرامى خواند. به يقين، روح دعا و اساس گرايش به تضرّع در پيش گاه قادر بى همتا و غنىّ مطلق همين حقيقت انكارناپذير است.

   اين واقعيت چنان در ميان انسان ها فراگير است كه حتى نمى توان يك تن را استثنا كرد. اميرمؤمنان(عليه السلام)واقعيت ياد شده را در سخنى كوتاه، بدين مضمون آورده اند:

مبتلايان به سختى ها براى دعا كردن سزاوارتر از بى بلايان و آسودگان نيستند.[١]

   آدمى چه بسا دچار غفلت گشته، گاهى از توجه به قادر مطلق بازمى ماند، ولى با بروز كم ترين نشانه سختى و ناهنجارى در زندگى او، پرده غفلت كنار رفته و با تمامى وجود، به درگاه تواناى بى همتا روى استغاثه مى نهد و نجات خويش را از آن عزيز