اوّلًا هيچ‌گونه دليلى بر رسالت شاگردان دوازده‌گانه مسيح به معنى نبوّت از جانب خدا و نزول وحى در دست نيست و جمله‌هايى كه در بالا از اناجيل و ساير كتاب‌هاى عهد جديد نقل شد- و جملات مشابه آنها- كمترين دلالتى بر اين موضوع ندارد.

امّا عبارتى كه از انجيل يوحنّا نقل شد كاملًا بر خلاف دلالت دارد، زيرا اين عبارت مى‌رسانَد كه شاگردان مسيح، رسول و فرستاده او بودند نه رسول و فرستاده خدا؛ مانند مبلّغانى كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله براى دعوت اقوام ديگر به نقاط مختلف مى‌فرستاد.

امّا پر شدن حواريّون از روح‌القدس، كه از كتاب اعمال رسولان نقل كرديم، به هيچ‌وجه به معنى نزول وحى نيست بلكه كلمه روح‌القدس در انجيل گاهى به معنى كمك‌هاى غيبى و معنوى، يا فطرت توحيد و ايمان به خدا كه شامل همه افراد مؤمن مى‌شود استعمال مى‌گردد. شاهد گوياى اين مدّعا، جمله پنجم از باب پنجم رساله پولس برديسان است آنجا كه مى‌گويد: «زيرا كه محبّت خدا در دل‌هاى ما به روح‌القدس كه به ما عطا شد ريخته شده است».

واضح است كه در اين عبارت، اعطاى روح‌القدس به معنى نبوّت و رسالت نيست، بلكه به معنى روح ايمان و مددهاى معنوى‌

[١]. اعمال رسولان، باب ٢، جمله‌هاى ١- ٤.