آنها معتقدند: «قصد از بعثت انبيا اين بود كه مشيّت حضرت الهى را اعلام كرده، شؤون دينى را اصلاح نمايند و مخصوصاً قصد عمده و كلّى انبيا، اخبار از آمدن مسيح و خلاصى عالم بوده است و ايشان آن قوّه فعّاله و مؤثّره‌اى بوده‌اند كه قوم را به راه راست هدايت مى‌نموده‌اند و مداخله عظيم در امور سياسيه داشته‌اند». [١]

و از اين بيان به‌خوبى استفاده مى‌شود كه مسيح مافوق پيامبران بوده و هدف اصلى بعثت پيامبران، در درجه نخست اين بود كه خبر از آمدن او دهند.

ولى جالب توجّه اينجاست كه بر خلاف عقيده مسيحيان امروز، از گوشه و كنار همين اناجيل كنونى به خوبى برمى‌آيد كه هدف از فرستادن عيسى همچون ساير انبيا، براى ارشاد و هدايت خلق و سوق دادن آنها به‌سوى آفريدگار جهان و نجات مردم از گناهان از طريق موعظه و راهنمايى و نصيحت و پند و توبه بوده است.

در انجيل لوقا چنين مى‌خوانيم:

«... او (عيسى) در هر شهرى و دهى گشته، موعظه مى‌نمود و به ملكوت خدا بشارت مى‌داد و آن دوازده با وى بودند». [٢]

اين انجيل و ساير اناجيل مملو است از موعظه‌هاى مسيح و ارشاد و دعوت مردم به سوى خدا.

در انجيل يوحنّا اين تعبيرات كراراً از زبان مسيح نقل شده است.

[١]. قاموس مقدّس، ص ٨٧٤.

[٢]. انجيل لوقا، باب ٨، جمله ١.