و شخصيّت ازدست‌رفته‌اش را به وى بازگرداند، بلكه در يك سطح عالى‌تر قرار دهد، آن‌گاه هنگامى كه به او گفته شود تنها با ايمان آوردن به مسيح مى‌تواند تمام آثار اين گناه را بشويد و به‌آسانى پاك و پاكيزه شود، با كمال ميل از آن استقبال خواهد كرد.

٢. جنبه تحذيرى داشتن، زيرا توده مردم خواه‌ناخواه گرفتار شهواتى‌اند و تمايل دارند هم شهوات خود را اشباع كنند و هم وجدان خويش را راضى نگاه دارند. از سويى ميان اين دو در بسيارى از موارد تضاد وجود دارد، ولى با قبول تعليماتى كه كليسا راجع به گناه و چگونگى تطهير و فداء مى‌دهد مى‌توانند از شرّ اين تضاد آسوده شوند؛ هم شهوات خويش را اشباع كنند و هم از ناراحتى وجدان كه از آثار گناه است نجات پيدا يابند.

جايى كه خون مسيح بتواند تمام آثار گناه ذاتى را بشويد، چگونه نمى‌تواند آثار اين‌گونه گناهان را پاك كند؟ روى اين زمينه، كليسا و حاميان آن مى‌توانند به‌زودى در ميان عوام مردم، طرفداران جدّى براى خود پيدا كنند.

شايد روى همين اصل است كه اين بخش از تعليمات كليسا در قسمت تبليغات خارجى آنها نيز يكى از مهم‌ترين فصول را تشكيل مى‌دهد و همواره دورافتادگان از مسيحيّت را به نجات از گناه و تطهير از پليدى ذاتى و اكتسابى در سايه ايمان به مسيح دعوت مى‌كنند.

٣. اين مسأله جادّه را براى موضوع «گناه‌بخشى كشيش» كه از