مسيحيت در دنياى كنونى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٠ - محتواى اناجيل و ساير كتب عهد جديد
اكنون كه شرح اين ماجرا را عيناً از انجيل دانستيم اين پرسشها مطرح مىشود:
الف) چه لزومى داشت كه عيسى عليه السلام در برابر اظهار محبّتهاى نامناسب و غلط آن زن گناهكار تسليم شود و اجازه دهد كه او با اشكهاى چشمانش پاهاى وى را شستوشو داده و با گيسوانش آن را خشك كند، پاى او را به دست خود عطرمالى كرده و مرتّباً بر آن بوسه زند (بهخصوص اينكه آن زن قاعدتاً پيرزن بدشكل و بدقوارهاى نبوده، چه اينكه گناهكار شهر محسوب مىشد!
و اگر بپذيريم كه او براى توبه از گناهان سابق خود به سراغ عيسى آمده، همانا ندامت او از گناه و ايمان آوردن به خدا و علاقه او به مسيح و تصميم بر ترك اعمال خلاف، كافى بوده و ديگر هيچ مجوّزى براى آنهمه صورتمالى و دستمالى و امثال آن در كار نبوده است. آيا تسليم در برابر اين اعمال دور از عفّت، با مقام نبوّت و رهبرى خلق و با مندرجات يك كتاب آسمانى سازگار است؟
ب) آيا اين عمل مسيح سرمشقى براى مردم ديگر بهخصوص شاگردان او نمىشده كه از چنان اظهار محبّتهاى شرمآورى استقبال كنند؟
ج) عذرى كه در اين باب از مسيح نقل شده خيلى عجيب است، زيرا خلاصه عذر مزبور اين مىشود كه گناه اين زن از تو (شمعون) بيشتر است و چون بيشتر اظهار محبّت كرد، آمرزش بيشترى يافته، معلوم نيست اين پاسخ چه ربطى به ايرادى كه شمعون در دلش به