با آنكه از اناجيل برمى‌آيد كه مسيح پيشتر از وضع خطرناك آينده خود و خطرهايى كه از ناحيه يهود متوجّه وى مى‌شود به او خبر داد، ولى پطرس او را گرفته و گفت: «حاشا از تو اى خداوند كه اينها هرگز بر تو واقع نخواهد شد. ولى عيسى به او گفت: دور شو از من اى شيطان، زيرا كه باعث لغزش من مى‌باشى، زيرا نه امور الهى بلكه امور انسانى را تفكّر نمى‌كنى!» [١]

آيا با چنين نقاط ضعفى كه در شاگردان مسيح- البتّه طبق شهادت اناجيل موجود- بوده است مى‌توان باور كرد كه آنها پيامبر باشند و از طرف خداوند بر آنها وحى نازل شود و مأمور هدايت مردم گردند؟! كسانى كه از ترس جان خود، در سخت‌ترين لحظات هر چيز را فراموش كنند و فرار را بر قرار اختيار نمايند، يا بر پيشواى خود لعن فرستند با آنكه تمام جريان را قبلًا از پيشواى خود شنيده بودند و قول فداكارى داده بودند، چگونه صلاحيّت مقامى به آن عظمت دارند؟!

سؤال‌

ممكن است به ما ايراد كنند كه اگر غير مسلمانان در صحّت اناجيل موجود ترديد كنند جا دارد ولى مسلمانان حق ندارند در آن ترديد نمايند، زيرا قرآن در آيات بسيارى صحّت اناجيل موجود در زمان پيامبر اعظم صلى الله عليه و آله را تأييد و تصديق كرده است و اگر تحريفى در

[١]. انجيل متّى، باب ١٧.