در انجيل متّى مى‌خوانيم: «آن‌گاه يكى از آن دوازده تن كه به يهوداى اسخريوطى مسمّى بود، نزد رؤساى كهنه رفته، گفت: مرا چند خواهيد داد تا او (مسيح) را به شما تسليم كنم؟ ايشان سى پاره نقره با وى قرار دادند».

و در همين انجيل مى‌خوانيم: «ناگاه يهودا كه يكى از آن دوازده تن بود، با جمع كثيرى با شمشيرها و چوب‌ها از جانب رؤساى كهنه و مشايخ قوم آمدند و تسليم‌كننده او به ايشان (يهودا) نشانى داده، گفت: هر كه را بوسه زنم همان است او را محكم بگيريد در ساعت نزد عيسى آمده، گفت: سلام يا سيّدى!» [١]

به اين ترتيب اين شاگرد بى‌وفا، با حقّه‌بازى، عيسى را به قيمتى ناچيز به دست دشمنان سپرد تا او را به قتل برسانند. گرچه از باب بعد (باب ٢٧ انجيل متّى) برمى‌آيد كه او بعداً پشيمان شد و خواست پول را پس بدهد ولى دشمنان مسيح نگرفتند و گفتند:

اين خونبهاست و آن را در بيت‌المال نمى‌گذاريم! سپس يهودا دست به انتحار زد و خود را خفه كرد! اين يك نمونه.

امّا در مورد ساير شاگردان نيز در اناجيل، مذمّت‌هاى شديدى ديده مى‌شود، از جمله اينكه:

١. در آن شب خطرناك كه عيسى به دست يهوديان گرفتار شد،

[١]. انجيل متّى، باب ٢٦، شماره‌هاى ٤٧ و ٤٨.