حقيقت وجود و مفهوم آن در صفحه ذهن يك چيز بيشتر نيست، همان مفهومى كه ضدّ عدم و نيستى و نقطه مقابل آن محسوب مى‌شود. اين حقيقت واحد ذهنى همچون حقيقت و مفهوم نور در خارج داراى مراتب مختلفى است.

اين معنى از وحدت وجود (وحدت مفهومى) گرچه صحيح است ولى هيچ ربطى به موضوع وحدت در تثليث و تثليث در وحدت ندارد، زيرا ناگفته پيداست كه اين مربوط به ذهن است و آن مربوط به خارج و وحدت ذهنى ربطى به وحدت خارجى كه منظور آنهاست نخواهد داشت- دقّت كنيد.

ثانياً؛ تفسير «تثليث در وحدت» به موضوع «وحدت وجود»، بر خلاف صريح گفته مسيحيان است زيرا آنها معتقدند: «اين سه اقنوم، متساوى‌الجوهر و داراى يك رتبه و درجه و عمل است» [١]، نه اينكه خداى پدر كه خالق اصلى جهان است اصل باشد و بقيّه مظاهر وجود و تطوّرات هستى او باشند- باز هم دقّت كنيد.

ثالثاً؛ اگر اين تفسير صحيح باشد اختصاص به اب و ابن و روح‌القدس و عناوين «سه‌گانه» ندارد و شامل همه موجودات عالم هستى مى‌شود.

خدايان سه گانه سرچشمه اصلى انواع انحرافات‌

از مجموع بيانات و بحث‌هاى گذشته كه درباره تثليث آورديم‌

[١]. نقل از قاموس مقدّس، ص ٣٤٤ و ٣٤٥.