عقيده يك مسلمان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٩ - ٣- لزوم بعثت انبيا از نظر قانون و اجتماع
براى تنظيم يك قانون انسانى نيز آشنايى به تمام مقتضايات روحى و جسمى انسانها لازم است، بنابراين يك قانونگذار بايد:
١- انسان شناس كامل باشد و از تمام ريزهكاريهاى جسم و جان، عواطف، غرايز، اميال شهوات و هوسهاى او آگاه باشد.
٢- تمام كيفياتى را كه در دل اجتماع پيدا مىشود و تأثيرى كه زندگى دسته جمعى روى هم دارند بداند.
٣- از تمام استعدادها و شايستگيهايى كه در افراد وجود دارد مطّلع باشد.
٤- تمام حوادثى كه براى اجتماع پيش مىآيد و تمام عكس العملهاى آن بتواند پيشبينى كند.
٥- از تمام اصول پيشرفت انسانها مطلع و از تمام موانع آگاه باشد و نيز بتواند نزديكترين راه را از ميان راههاى مختلف انتخاب كند.
٦- هيچ گونه منافعى در اجتماع نداشته باشد تا فكرش متوجّه مصالح شخصى خودش گردد.
٧- لغزش و اشتباه و گناه از او سرنزند و فردى خيرخواه، دلسوز و مهربان و قوى الاراده باشد و از هيچ قدرتى در اجتماع نهراسند.
اگر چنين كسى پيدا شد لقب بهترين قانونگذار خواهد گرفت ولى آيا كسى مىتواند به جرأت بگويد من از تمام اسرار ساختمان وجود انسان باخبرم؟
با اين كه علوم مربوط به انسانشناسى تنها گوشهاى از آن را روشن ساخته و بقيه هنوز در بوته ابهام مانده، تا آن جا كه بعضى انسان شناسان اين گوشه را ناچيز شمرده و آن را به عنوان «يك موجود ناشناخته» معرفى مىكنند؟
آيا كسى هست كه بگويد «من تمام حوادث و پيش آمدهايى را كه ممكن است براى اجتماع در طول حيات آن رخ دهد و واكنشهاى اجتماعى آن را مىتوانم پيشبينى كنم؟»
كيست كه منافع شخصى در اجتماع نداشته باشد؟
و آيا كسى قول مىدهد هرگز اشتباه نكند؟ ... پاسخ همه اينها منفى است.