عقيده يك مسلمان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٤ - پيامبران معصوم هستند
پاسخ
براى حل اين مشكل راه را نزديك مىكنيم و آن اين كه اگر تعجب نكنيد خود شما نيز در برابر پارهاى از كارهاى ناپسند معصوم هستند يعنى احتمال ارتكاب آن در مورد شما «صفر» است اكنون به مثال زير توجّه كنيد.
آيا هيچ آدم عاقلى حاضر مىشود خاكروبه و كثافات را از زباله دان برداشته و بخورد؟
آيا هيچ آدم باشعورى پيدا مىكنيد كه دست خود را در آتش سوزان كرده و آن را با دست خود بردارد و در دهان بگذارد؟
حتماً خواهيد گفت نه، و اگر از كسى اين كارها سربزند مبتلا به يك نوع بيمارى است.
از اين گذشته آيا مىتوان باور كرد انسان عاقلى حتى به فكر خوردن آتش و خاكروبه و كثافات و لجنهاى ته فاضلاب بيفتد؟
يك طبيب ماهر، هر قدر هم در امور مربوط به زندگى خود بىاعتنا باشد آيا ممكن است از آن جا كه لباسهاى بيماران گوناگون بيمارستان در آن شستهاند و كانون تمام انواع ميكربهاست بنوشد؟ در حالى كه ممكن است يك فرد بىسواد و از همه جا بىخبر از آن آبها بياشامد.
اين جاست كه مىتوانيم در يك جمله كوتاه اين حقيقت را مجسم سازيم و بگوييم شما و هر فرد عاقل و سالمى در برابر آن گونه كارها يك نوع «مصونيّت» و يا به تعبير ديگر يك نوع «عصمت» داريد.
امّا چرا انجام اين كارها براى اينها محال عادى است؟
پس از يك مطالعه دقيق پى مىبريم كه توجّه به «زشتى مفاسد يك عمل» و «بىارزش بودن نتيجهاى كه از آن عائد مىگردد» و «غلبه نيروى عقل بر شهوات و هوسها» سبب مىشود كه انسان به كلى از آن چشم بپوشد و نسبت به ارتكاب آن يك نوع «مصونيت» پيدا كند و حتّى فكر آن را نيز در مغز خود راه ندهد.
بنابراين ارتكاب گناه سرچشمهاى دارد كه به يكى از دو موضوع بازگشت مىكند.