شك نيست كه پيش از «نيوتن» همه احساس كرده بودند كه وجود نيروى مرموزى در درون زمين همه چيز را به سوى خود مى‌كشد، امّا اين كه اين يك قانون عمومى در سرتاسر جهان آفرينش در تمام كرات و سيارات و كواكب و كهكشانهاى عظيم و حتى در ميان دو ذره بسيار كوچك مى‌باشد كسى پيش از نيوتن ظاهراً از آن آگاهى نداشت، تنها او بود كه در قرن ١٧ ميلادى با الهام از سقوط يك سيب پرده از روى اين قانون بزرگ برداشت. (كسى نمى‌تواند انكار كند كه او پايه‌گذار قانون جاذبه عمومى است).

نيوتن ساعتهاى طولانى در سكوت و انديشه فرو رفت تا توانست اين قانون پيچيده را كشف كند و اثبات نمايد كه‌ هر دو جسم يكديگر را به نسبت مستقيم جرمها، و به نسبت معكوس مجذور فاصله‌ها، جذب مى‌كنند.

ولى بيش از هزار سال قبل از نيوتن و كشف عظيم او اين آيه در قرآن نازل شده بود:

«اللَّهُ الَّذَى رَفَعَ السَّمَواتِ بِغَيْر عَمَدٍ تَرَوْنَهَا ثُّمَ اسْتوى‌ عَلَى الْعَرشِ وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ كُلُّ يَجْرِى لِأَجَلٍ مُّسَمّىً يُدَبِرُ الْأَمْرَ يُفَصَّلُ الْأَيَاتِ لَعَلَّكُمْ بِلِقَاءِ رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ» [١]

«خدايى كه آسمانها (و كرات آسمانى) را با ستونهايى نامريى‌ بر افراشت سپس بر عرش استيلا يافت و آفتاب و ماه را مسخّر (شما) ساخت هر يك ا زاينها تا مدّت معلومى به حركت خود ادامه مى‌دهند، خداوند تدبير امور (جهان هستى) مى‌كند، و آيات (خود را براى شما تشريح مى‌نمايد باشد كه به (قيامت) و لقاى پروردگار يقين پيدا كنيد).

براى درك بيشتر معناى آيه توجّه داشته باشيد كه «عمد» و «عمد» جمع «عمود» به معناى «ستون» است و بنابراين معناى آيه چنين است:

«خداوندى كه آسمانها را بدون «ستون قابل رويت» برافراشت نتيجه آن اين مى‌شود كه‌ آسمانها ستونى دارد امّا قابل مشاهده نيست.

حديثى كه در تفسير آيه نقل شده نيز اين حقيقت را تأييد مى‌كند در تفسير «برهان» ذيل همين آيه از «حسين بن خالد» نقل مى‌كند كه امام هشتم عليه السلام فرمود: «أَلَيْسَ اللَّهُ يَقُوْلُ بِغَيُرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا؟ قلت بلى قال ثم عمد لكن لاترونها؛ يعنى آيا خداوند نفرمود بدون‌

[١]. سوره رعد، آيه ٢.