كشيده است به طورى كه «ابن ابى الحديد» دانشمند معروف معتزلى در شرح بر «نهج البلاغه» درباره بعضى ازاين جامدين چنين نقل مى‌كند كه بعضى از آنها معتقد بودند كه خداوند شبهاى «عرفه» از آسمان به زمين نازل مى‌گردد در حالى كه بر شترى سرخ مو و در هودجى از طلا نشسته است.

و بعضى ديگر معتقد بودند كه خداوند گاهى آنچنان مى‌خندند كه دندانهايش آشكار مى‌گردد.

و بعضى از براى او صورت و دست و پا و بينى و سينه و همه اعضاى ديگر قائل بودند [١] و مطالب ديگرى كه انسان از شنيدن آن نمى‌داند از اين اباطيل بخندد و يا بر جهل گويندگانش گريه كند.

[١]. شرح ابن ابى‌الحديد، جلد ٣، صفحه ٢٢٤-/ ٢٢٧.