زيرا در آغاز آيه چنين مى‌خوانيم: «قُلْ لِّعِبَادِىَ الَّذِينَ آمَنُوا يُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُنفِقُوا مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ سِرّاً وَعَلَانِيَةً مِّنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِىَ يَوْمٌ لَّا بَيْعٌ فِيهِ وَلَا خِلَالٌ‌؛ به بندگان با ايمانم بگو! كه از آن‌چه به آنها روزى داده‌ايم آشكارا و پنهان در راه خدا انفاق كنند، پيش از آن‌كه روزى فرا برسد كه در آن روز، نه معامله‌اى در كار است و نه دوستى و رفاقت، سودى دارد».

مى‌دانيم طرفداران مكتب كمونيسم هرگونه انفاق و بخشش و تلاش‌هاى اصلاح‌گرانه براى كم كردن فاصله طبقاتى را محكوم مى‌كنند.

زيرا معتقدند كه انقلاب را به عقب مى‌اندازد، به عكس توصيه مى‌كنند كه از هر گونه تلاش اصلاحى در اين شكل خوددارى شود، تا جامعه زودتر به مرحله انفجار و