مالكيت فردى كه بعد از آن به وجود آمد، دانسته، و به اين ترتيب نه تنها اصالت اين جريان تاريخى بدون هيچ قرينه و دليلى از بين رفته، تفسيرى براى آن ذكر شده كه در جهت مخالف قرآن قرار دارد.

اين خطر هنگامى تعميم پيدا مى‌كند كه در عبارات بالا مى‌خوانيم هر چيز را كه قرآن از آن به قصص تعبير كرده بايد به همين گونه‌ها تفسير گردد، و به همين ترتيب همه سرگذشت پيامبران و تدريجاً احكام و مقررات و تعليمات آنها جنبه رمز و سمبوليك به خود مى‌گيرد، و هر كس براى خود ميدان وسيعى در آنها مى‌يابد كه اهداف و تمايلات شخصيتش را جستجو نمايد.

***