اتفاقاً در مكالمات روزمره ما اين گونه كنايات حتى درباره انسان‌ها فراوان ديده مى‌شود مثلًا مى‌گوييم فلان كس شامه قوى دارد مسائل سياسى را پيش‌بينى مى‌كند، مسلّماً منظور از اين شامه بوييدن ظاهرى جسمى نيست، بلكه كنايه از درك قوى و سرعت انتقال و تيزهوشى است.

و گاه مى‌گوييم من به خوبى مى‌بينم كه فلان كس از اين كار پشيمان مى‌شود در حالى كه منظور رؤيت با چشم نيست زيرا پشيمانى آن هم نسبت به آينده موضوع قابل مشاهده‌اى نمى‌باشد.

و نيز مى‌گوييم فلان كس طعم علم را نچشيده است در حالى‌كه علم طعمى كه در دهان و ذائقه حسى منعكس بشود ندارد. منظور در اين گونه عبارات همان ذائقه روحى و فكرى است.

و نيز گاه گفته مى‌شود: «كليد اين كار در دست من است» يا «فلان كس در مشت من است» در موردى كه‌