تفسير بر رأى و هرج و مرج ادبى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٥

دست‌هاى خود آفريده‌ام». و يا امثال اين آيات را دليل بر جسميت پروردگار مى‌گيرند.

در حالى كه هم قرائن عقلى و هم قرائن نقلى با كمال وضوح گواهى مى‌دهند كه اين تعبيرات همه كنايه است، دست، كنايه از قدرت، و «سمع» و «بصر» كنايه از علم و آگاهى پروردگار از همه ديدنى‌ها و شنيدنى‌ها است.

اما دليل عقلى به ما مى‌گويد هر جسم محدود است، فناپذير است، كهنه مى‌شود، با گذشت زمان كهولت و پيرى پيدا مى‌كند و تدريجاً تجزيه و تبديل به انرژى مى‌گردد، دائماً در حركت و تحول است، زمان و مكان دارد، نيازمند است و ... در حالى كه خداوندى كه ازلى و ابدى و جاودانى است، نمى‌تواند هيچ يك از اين صفات- و حتى يكى از آنها را- داشته باشد. بنابراين تمام آيات مزبور در پرتو اين دليل روشن عقلى تفسير مى‌گردد.