كم كم دامنه اين تفسير به رأى به احكام و قوانين اسلام كشيده مى‌شود، يكى مى‌گويد منظور از نماز توجه باطنى به خداست، ديگرى مى‌گويد روزه به معناى خويشتن‌دارى از گناه است و به اين ترتيب همه قوانين زير چرخ‌هاى تفسير به رأى درهم كوبيده مى‌شود و چنان هرج و مرج در همه مدارك و منابع اسلامى به وجود مى‌آيد كه اثرات مرگبار و مسخ كننده آن بر هيچ كس پوشيده نيست.

ما چگونه مى‌توانيم برخلاف تمام قواعد ادبى دست به چنين تفسيرهاى بى‌اساس و تحميل‌هاى فكر شخصى بر مفاهيم اسلامى بزنيم؟ و چه مجوزى براى اين كار نادرست داريم؟

آيا تفسير به رأى چيزى جز اين هست؟!