«داستان «هابيل» و «قابيل» كه در قصه‌هاى ما هست، و خود قرآن به آنها مى‌گويد قصه، مملو از حقيقت علمى است (اگر قصه‌هاى متشابه را به عنوان وقايع تاريخى بگيريم نامفهوم و بى‌نتيجه است اما اگر به عنوان حقايق سمبوليك بگيريم مملو از اسرار علمى انسان‌شناسى و تاريخ‌شناسى است) قابيل و هابيل كى هستند فرزندان آدم.

پس وقتى داستان هابيل و قابيل گفته مى‌شود، داستان آغاز بشريت را مى‌خواهد به صورت رمزى و سمبوليك (همان‌طور كه «آلبركامو» در داستان «اوران» مى‌گويد) بگويد: دو تا «پرسوناژ» هستند به نام هابيل و قابيل، آدم دو دخترش را نامزد اين دو پسر مى‌كند.

اما قابيل نامزد برادرش را زيبا مى‌بيند و در او طمع‌