اصلى لغات و جمله‌هايى كه در زمينه خلقت انسان به كار رفته آنها را به صورت رمزى و سمبوليك تفسير كردن و طبق سليقه شخصى يكى را به معناى بى‌نهايت پست و ديگرى را به مفهوم بى‌نهايت برتر دانستن و از گفتار پاسكال گواه و شاهد براى آن آوردن چيزى جز تفسير به رأى نيست و گشودن اين راه، به معناى گشودن باب حرج و مرج ادبى در مفاهيم قرآن و سنّت از دست دادن اصالت آنها و تابع سليقه‌هاى شخصى قرار دادن است.

فتح اين باب سبب مى‌شود كه يكى موسى را كنايه از روح انقلاب توده‌هاى زحمت‌كش، و فرعون را اشاره به رژيم‌هاى جبار مى‌گيرد، و ديگرى عيسى را به معناى افكار زنده كننده اجتماع و مريم را كنايه از روح پاكى و عفت مى‌داند، و به همين ترتيب همه تواريخ قرآن از اصالت و ارزش واقعى افتاده و طبق اميال و خواسته‌ها و سليقه‌هاى اشخاص به هر شكلى كه مايل باشند تفسير