است «جمود» بر الفاظ و ناديده گرفتن قرائن نيز به همان نسبت خطرناك و گمراه كننده است، يكى از اين دو در طرف افراط و ديگرى در تفريط و هر دو از صراط مستقيم دور و بيگانه‌اند.

اوّلى در حقيقت تابع قرآن و سنّت نيست، بلكه تابع سليقه شخصى و فكر خويش است، تنها دستاويزى از آيات و روايات براى مقصد خود مى‌جويد، نمى‌خواهد بداند قرآن چه مى‌گويد، بلكه مايل است قرآن همان را بگويد كه او مى‌خواهد، درصدد اين نيست كه حق را در پرتو قرآن بجويد، بلكه در جستجوى آن است كه آنچه را خودش قبلًا حق شناخته بر قرآن تحميل كند.

و دوّمى فرمان عقل و حكم خرد را به كلى كنار گذاشته تنها پوست و قشر را مى‌بيند و هيچ توجهى به حقيقت و مفهوم واقعى كلام ندارد.