و تحميل سليقه‌ها و افكار شخصى بر الفاظ كتاب و سنّت و آيات الهى و اخبار پيشوايان اسلام دقت كنيم زيان‌هاى تازه‌اى براى آنها كشف مى‌شود كه ما را به عمق تأكيداتى كه در روايات اسلامى در زمينه اجتناب و دورى از اين موضوع شده است آشناتر مى‌سازد.

اين‌جاست كه بار ديگر به ياد گفتار اميرمؤمنان على عليه السلام در نهج البلاغه مى‌افتيم كه از وراى اعصار و قرون فرياد مى‌زند كه: «گروهى از گمراهان نام عالم بر خود گذاشته‌اند در حالى كه چنين نيستند، نادانى‌هايى را از افراد نادان گرفته و گمراهى‌هايى را از گمراهان، و بر سر راه مردم دام‌هايى از مكر و فريب و گفتار باطل نهاده، قرآن را بر آراى خود تطبيق دهند و حق را مطابق ميل خود تفسير مى‌كنند».

... «افراد با ايمان آنها هستند كه در دوران‌هاى تاريك، اميال خود را عطف بر هدايت مى‌كنند (و تحت‌