تهاجم فرهنگى - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٧٦ - انگيزه دشمن از تهاجم فرهنگى
هم بايد فرهنگ آن مردم را به فرهنگ مصرفى تبديل كنند. همه به خاطر داريم كه در دوران رژيم گذشته در كشور ما فرهنگ مصرفى ترويج مىشد. به اين دليل، بسيارى از وسايلِ قابل استفاده به دور ريخته مىشد. درصورتى كه، در كشورهاى سرمايه دارى كه، خود اين فرهنگ را ترويج مىكردند و ما را وادار مىساختند كه مصرف بيش از حد داشته باشيم صرفه جويى مىكردند. آنها حتى شيشه هاى دارو و آب ميوه و نوشابه را در ظرفهاى مخصوص مىريزند و شهردارى براى استفاده مجدد آنها را جمع آورى مىكند. يا مثلاً، از پوست ميوه هاى مصرفى خود، مانند پرتقال و سيب زمينى، استفاده مىكنند. آنها كه فرهنگ مصرفى را به ما تحميل مىكنند خودشان آنگونه رفتار مىكنند ولى ما چنين نيستيم. دليل اينكه آنها اين فرهنگ را بر ما تحميل كردهاند تأمين منافع اقتصادى خودشان است. پس انگيزه اصلى دشمنان از هجوم فرهنگى اقتصاد و جلب منافع مادى است. اكنون هم اين مقصود از سوى آنان دنبال مىشود ولى كليّت ندارد. مردمى كه فرهنگ براى آنها اصالت دارد هيچگاه فقط مسائل اقتصادى و رفاهى برايشان مطرح نيست، بلكه اينگونه مسائل براى آنها جنبه وسيلهاى خواهد داشت.
مابراى تأمين نيازهاى طبيعى خود مانند غذا و لباس به دنبال كار مىرويم؛ عدهاى به كشاورزى مشغول مىشوند، عدهاى به كارهاى صنعتى و بازرگانى و برخى هم به كارهاى خدماتى مىپردازند تا نيازهاى زندگى خود را تأمين كنيم. اما گروهى وقتى دست اندركار اين كارها مىشوند پول برايشان اصالت پيدا مىكند و اصلا پول داشتن مطلوب آنها مىشود. ابتدا پول وسيلهاى بود براى تهيه غذا و لباس، اما وقتى در گير كارهاى اقتصادى شدند پول مقصد اصلى مىشود. لذا، به دنبال جمع كردن و هر