کاوش ها و چالش ها - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٧ - بررسى نظريه تأسيس دين واحد جهانى
ابتدا گمان مىرود قدر مسلّمِ وجه مشترك بين اديان است، اگر كمى تأمّل كنيم خلاف آن برايمان اثبات خواهد شد.
خدايى كه در مسيحيت مطرح است خدايى است كه مىتواند به صورت انسان در بيايد و بعد به صليب كشيده شود و فداى انسان هاى ديگر گردد تا بدين وسيله كفاره گناهان آنان و موجب نجات و رستگارى ايشان شود. مسيحيت، خدا را اين گونه توصيف مىكند كه خداى پدر به صورت خداى پسر در شكم حضرت مريم قرار گرفت و از او متولد شد و چند سالى هم بين بندگان و مخلوقاتش زندگى كرد تا اين كه او را به دار كشيدند و دوباره به آسمان بازگشت!! خداى يهود شايد از اين هم جالب تر باشد؛ خداى آنها آن چنان خدايى است كه محل اصلى زندگىاش در آسمان است، گاهى هم به زمين آمده، در آن به تفرج مىپردازد. گاهى هم هوس كشتى گرفتن به سرش مىزند و با يعقوب پيامبر سرشاخ مىشود و يعقوب او را به زمين زده و بر سينهاش مىنشيند!!! خلاصه، يعقوب پيامبر آن قدر روى سينه خدا مىنشيند كه نزديك است صبح شود و خدا مىگويد يعقوب عزيزم! دست از من بدار، الآن هوا روشن مىشود و مردم مىبينند كه تو مرا زمين زدهاى [ و آبرويم مىرود! ] يعقوب مىگويد تا مرا بركت ندهى رهايت نمىكنم. خدا هم براى خلاصى از چنگال يعقوب به او بركت عطا فرموده و يعقوب از او دست برداشته و خدا دوباره به آسمان باز مىگردد!!!
اين در حالى است كه از نظر اسلام، خداى متعال جسم نيست، صعود و نزول ندارد، زمين و آسمان و ديروز و امروز برايش تفاوتى نمىكند، او خالق زمان و مكان است نه محدود به آنها، ديدنى نيست و همه مخلوقات در حيطه قدرت وى و محكوم اويند، نه زاده و نه زاييده شده و از اين نسبت هاى سخيف و نارواى مسيحيان و يهوديان پاك و منزّه است.