کاوش ها و چالش ها - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٨٦ - پرسش و پاسخ
شما: «اُفٍّ لَكُمْ وَ لِمَا تَعْبُدُون؛[١] اف بر شما و بر آن چه مىپرستيد.» اينها حرف ها و نظريات بنده و يك عمامه به سر يزدى نيست، اين كلامْ صريح قرآن است كه مىفرمايد به آن ها بگوييد ما تا ابد با شما دشمنيم و كينه و بغض شما را در دل داريم، مگر آن كه به سوى خدا بياييد. مسأله وقتى جالب تر مىشود كه به دنباله آيه توجه كنيم؛ مىفرمايد شما بايد به ابراهيم اقتدا كنيد و از عمل او سرمشق بگيريد، فقط يك استثنا دارد. يك كار ابراهيم كرد كه شما نبايد بكنيد: «اِلاَّ قَوْلَ اِبْرَاهِيمَ لاَِ بِيهَا لاََ سْتَغْفِرَنَّ لَكَ؛ به جز [در] سخن ابراهيم [كه] به [نا]پدر [ى]خود [گفت:] حتماً براى تو آمرزش خواهم خواست.» ابراهيم با همه قاطعيتى كه داشت، در بيانش نسبت به آزر، كه پدرخوانده او بود، كمى ملاطفت نشان داد و گفت از خدا مىخواهم كه تو را بيامرزد، قرآن مىفرمايد اين كار را از ابراهيم ياد نگيريد و به هيچ مشركى وعده ندهيد كه من دعا خواهم كرد خدا تو را بيامرزد. اگر قرآن را قبول داريم، بسم الله؛ اين دستور قرآن و آموزشى است كه به پيروان خود مىدهد. معناى آيه هم كاملا صريح و روشن است و هيچ قرائت ديگرى ندارد؛ تنها قرائت ديگرش اين است كه يا قرآن را تحريف كنيم و يا به آن پشت پا زده و براى خوشايند دنيا و مجامع بين المللى، آن را زيرپا بگذاريم. ما بايد تكليفمان را روشن كنيم كه آيا پيرو قرآن هستيم يا پيرو اعلاميه جهانى حقوق بشر؟ ما بايد هر آن چه كه در قرآن است بپذيريم، نه فقط مواردى از آن را كه با اعلاميه جهانى حقوق بشر موافق است؛ و آيه قطع دست دزد و تازيانه زدن زناكار و اعدام قاتل، در قرآن آمده، پس على رغم اعلاميه جهانى حقوق بشر بايد آن را بپذيريم. اگر آيه: «اُدْعُ اِلَى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ»[٢] در قرآن هست، آيه «وَ قَاتِلُوهُمْ حَتَّى لاَ تَكُونَ
١ـ انبيا / ٦٧.
٢ـ نحل / ١٢٥.