اما در دنيا، خيرات و نعمت‌ها كمابيش با يكديگر تزاحم دارد. نعمت‌ها هرچند حلال و مشروع هم باشد، انسان به قدر محدود مى‌تواند از آنها استفاده كند، چه در خوردنى‌ها باشد، چه در نوشيدنى‌ها، چه در پوشيدنى‌ها يا ديگر نعمت‌ها. دنيا همه چيزش محدود است و به قدر محدود مى‌توان از نعمت‌هايش استفاده كرد. اگر از حد خودش بگذرد نتيجه معكوس مى‌دهد؛ مثلا، اگر انسان پرخورى كند، مريض مى‌شود. خداوند هم وقتى مى‌خواهد در اين دنيا به كسى چيزى بدهد به مقدار محدود مى‌دهد، وقتى هم نعمت‌هاى مادى و معنوى او با يكديگر تزاحم پيدا مى‌كند، نعمتى را كه برايش اصل است به او مى‌دهد.

به همين دليل است كه گاهى بندگان شايسته در اين دنيا مبتلا به گرفتارى‌هايى مى‌شوند. اين طبيعت دنيا است كه به دليل اين تزاحمات، گرفتارى‌ها ايجاد مى‌شود. اصلا زندگى دنيا بدون سختى ممكن نيست. اما قرار بر اين است كه بندگان شايسته خدا هر چه خواستند، خداوند در اين دنيا هم به آنها بدهد، مگر مصلحتى قوى‌تر در كار باشد و نعمتى با ديگرى تزاحم پيدا كند. گاهى بندگان صالح خدا چيزهايى را مى‌خواهند، اما اين خواست گاهى موجب محروميت آنها از چيزهاى ديگر مى‌شود. در چنين مواقعى، خداوند به آنها چيزى مى‌دهد كه به صلاحشان باشد. البته بندگان شايسته خدا هم كارشان را به خدا واگذار مى‌كنند و معمولا مطابق خواسته دلشان از خدا چيزى نمى‌خواهند، مى‌گويند: خدايا، هر چه را براى ما بهتر است نصيبمان كن. خداوند هم چنين اراده مى‌كند كه براى مثال، براى محفوظ ماندن آنها از گرما، ابرى بفرستد تا بر سرشان سايه بيندازد يا اگر از باران روز ناراحت مى‌شوند، شب برايشان باران بفرستد. خواست خداوند چنين است كه اگر اين نعمت‌ها با يكديگر تزاحم پيدا كرد، آن را كه برايشان بهتر است عطا كند؛ حتى گاهى از دنيايشان كم مى‌گذارد و بر نعمت‌هاى اخرويشان مى‌افزايد و درجاتشان را بالا مى‌برد.

پس با دلايل عقلى و برهانى، مى‌توان اثبات كرد كه اگر كسانى راه صحيح را بشناسند و آن را درست بپيمايند، هر چه را برايشان خير باشد خدا به آنها مى‌دهد، حتى اگر به اين صورت باشد كه در روز گرم تابستان، ابرى بر سرشان سايه بيندازد يا اگر مريض شدند شفا پيدا كنند؛ مگر اين‌كه خداوند خيرشان را در غير از اين ديده باشد. در هر صورت، قرار بر اين است كه هيچ ناراحتى نبينند.

اينها چه كسانى‌اند؟ آيا كسانى كه مقصد را شناخته‌اند، راه رسيدن به آن را هم در ميان تمام

‌