در مرتبه پايين‌تر در آيينه وجود پيامبر و اهل بيت(عليهم السلام) جلوه‌گر مى‌شود. محبت ما به پيامبر و اهل بيت(عليهم السلام) به سبب خويشاوندى و مسايلى از اين قبيل نيست، بلكه براى آن است كه آنان بندگان شايسته خداوند هستند و مراتب بندگى را به نهايت رسانده‌اند. پس اين محبت، شعاعى از همان محبت ما به خدا است و در پرتو آن شكل گرفته است و معرفت و محبت ما به خداوند موجب محبت و معرفت ما نسبت به آنان شده است.

اگر ما بخواهيم معرفت و محبت خداوند به شكل صحيح در دل‌هاى ما باقى بماند و چراغ راه زندگى ما در اين دنيا باشد و موجب نجات و سعادت ما گردد، بايد با محبت و معرفت پيامبر و اهل بيت(عليهم السلام) همراه شود. خداوند خود در قرآن خطاب به پيامبر مى‌فرمايد:

قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِي؛[١] بگو: «اگر خدا را دوست داريد از من پيروى كنيد.»

شرط صدق در اظهار محبت به خداوند، تبعيت از پيامبر(صلى الله عليه وآله) قرار داده شده، و كمال تبعيت از پيامبر تبعيت از اهل بيت او است كه محبت آنها را به عنوان اجر و مزد رسالت از ما خواسته و در حديث ثقلين امر به تمسك به آنها كرده است: اِنّى تارِكٌ فيكُمُ الثِّقْلَيْنِ ما اِنْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِما لَنْ تَضِلّوا كتابَ اللّهِ و عترتى اهلَ بيتى... .[٢]

بنابراين اگر بخواهيم اسلام و دينمان پابرجا بماند و در طوفان فتنه‌ها و حوداث متزلزل نشود و فرو نريزد، بايد مودت و محبت اهل بيت(عليهم السلام) و تمسك به آن ذوات مقدس را در رأس امور مورد توجه قرار دهيم.

ما انسان‌هاى معمولى كه معصوم نيستيم، ممكن است دينمان بر اثر آفت گناه و فتنه‌هاى ديگر كم‌رنگ و ضعيف شود. در اين حالت اگر خانه دينمان اساس و پايه‌اى محكم، كه همان محبت اهل بيت(عليهم السلام) است، داشته باشد، مى‌توانيم از اين خطرها جان سالم به در بريم و نقص‌ها و كاستى‌هاى پيش‌آمده را جبران كنيم. اما اگر خداى ناكرده پايه ولايت و محبتمان نسبت به اهل‌بيت(عليهم السلام) ضعيف باشد يا آن را در معرض ضعف و سستى قرار دهيم، بايد از عاقبت خود بيم‌ناك باشيم.

در اين زمينه شواهد تاريخى فراوانى نيز وجود دارد. كسانى بوده‌اند كه انحراف‌هايى در

[١] آل عمران (٣)، ٣١. [٢] بحارالانوار، ج ٢، باب ٣٤، روايت ٢. ‌