اكنون در روز قيامت بين آنها جدايى انداخته مى‌شود. آن روز روزى است كه به تعبير قرآن: بَلَغَتِ الْقُلُوبُ الْحَناجِرَ؛[١] جان‌ها بر لب آيد؛ و امام صادق(عليه السلام) اضافه مى‌كنند: و نَضَجَتِ الاكْباد؛ جگرها از فرط تشنگى بپزد. خلاصه، روزى است كه از هر طرف، از زمين و آسمان، بالا و پايين، گرفتارى و عذاب مى‌بارد. در چنين اوضاع و احوالى قرآن مى‌فرمايد ديوارى پيدا مى‌شود. امام صادق(عليه السلام) در اين روايت مى‌فرمايند آن ديوار از نور است. ديوارى كه اين طرفى‌ها (مؤمنان) افراد آن طرف (منافقان) را مى‌بينند ولى از آن طرف ديوار اين طرف ديده نمى‌شود. فرض كنيد چيزى شبيه شيشه‌هاى رفلكس كه امروزه درست مى‌كنند. اين ديوار بين دو گروه جدايى مى‌اندازد: مؤمنان و منافقان.

حضرت در اين روايت مى‌فرمايند، آن مؤمنان، دوستان و محبان ما هستند و كسانى كه از روى علاقه و محبتى كه به ما داشتند به دوستان و مواليان ما خدمت مى‌كردند؛ و آن منافقان را مى‌فرمايند دشمنان ما اهل بيت هستند.

پس از اين‌كه به يك‌باره اين ديوار بين مؤمنان و منافقان جدايى مى‌اندازد منافقان مى‌گويند: چه شد؟ پس اين رفقاى ما، كسانى كه در دنيا با هم بوديم، كجا رفتند كه ديگر آنها را نمى‌بينيم؟ صدا مى‌زنند آن طرف و به مؤمنان مى‌گويند: مگر ما با شما نبوديم؟ مؤمنان پاسخ مى‌دهند: چرا، و ليكن شما با دست خود، خود را در مهلكه انداختيد و امروز و فردا كرديد و دنيا و آرزوهاى بى‌پايان دنيايى شما را فريب داد.

با توجه به اين روايت معلوم مى‌شود ملاك اسلام واقعى و ظاهرى (منافقانه)، داشتن يا نداشتن محبت ولايت اهل بيت(عليهم السلام) است. خلاصه اين‌كه، هر چيز پايه‌اى دارد و پايه و اساس اسلام محبت اهل بيت(عليهم السلام) است: لِكُلِّ شَىْء اساسٌ و اساسُ الاسلامِ حُبُّنا اهلَ البيتِ. اگر اين محبت بود، كاخ اسلام پابرجا مى‌ماند، گرچه ممكن است در و ديوارش خرابى پيدا كند و سقفش سوراخ شود؛ اما چون پايه محكم است آن خرابى‌ها قابل ترميم و جبران است. اما اگر پايه سست شد، هرچند هم كه در ديوار اين كاخ را رنگ و روغن بزنيم و به انواع زينت‌ها بياراييم، اين كاخ عاقبت بر سر صاحبش خراب خواهد شد.

از خداى متعال مى‌خواهيم اين ذخيره گران‌بهاى محبت و ولايت اهل بيت(عليهم السلام) را براى ما تا روز قيامت حفظ فرمايد و هرگز آن را از قلب ما بيرون مبرد.

[١] احزاب (٣٣)، ١٠.