پندهاى امام صادق علیه سلام - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٠ - تأثير مصلحت الهى بر بهره مندى مؤمنان از نعمت هاى دنيا

اگر قرار باشد بارانى ببارد، در شب برايشان بفرستد و...، اما ممكن است به دليل برخى مصالح والاتر، اين امتيازات را به آنها ندهد.

از جمله امتيازاتى كه خداوند به چنين بندگانى عطا مى‌كند اين است كه: لاََكلوُا مِن فَوقهم و مِن تحتِ اَرجُلِهِم؛ آنان روزى خود را، هم از بالاى سر و هم از زيرپايشان دريافت مى‌كنند. شايد اين تعبير كنايى بوده و منظور اين باشد كه نعمت از هر طرف به سوى آنان سرازير مى‌شود. به همين مضمون، در قرآن هم مى‌فرمايد: وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكات مِنَ السَّماءِ وَ الاَْرْضِ؛[١] اگر اهل زمين ايمان مى‌آوردند و تقوا پيشه مى‌كردند (شناخت و استقامت)، از آسمان و زمين بر آنها درهاى بركات را مى‌گشوديم. مصداق كامل چنين كسانى شيعيان خالص اهل بيت(عليهم السلام) هستند كه هيچ چيز از خدا نمى‌خواهند مگر اين‌كه دعايشان را مستجاب مى‌گرداند: لَما سَألوا اللّهَ شيئاً اِلاّ اَعطاهُم.