پندهاى امام صادق علیه سلام - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٩٠ - وظيفه ما در مقابل دين خدا
مربوط به دين را، هم ارزشهاى اخلاقى و هم دستورات عملى آن را. بايد مراقب باشيم با احكام خدا بازى نكنيم. هم خودمان نسبت به آنها در عمل بىاعتنايى نكنيم و هم در تفسير و توضيح آنها درست رفتار نماييم، وگرنه مسؤول جهل و كفر ديگران خواهيم بود.
مىگويند: از يكى از علماى يزد پرسيده بودند كه چرا اينقدر گريه مىكنيد؟ فرموده بود: «مىترسم در قيامت، به من بگويند: مسؤول مسلمان نشدن يهوديان يزد تو هستى؛ اگر رفتارت درست بود، اگر به وظيفهات عمل مىكردى، يهودىها از تو مىآموختند و مسلمان مىشدند.» اين سخنان از كسانى كه اهل محاسبه و مراقبه هستند بعيد نيست. امام صادق(عليه السلام) نيز ضمن تأييد اصل اين مطلب، اعمال برخى دينداران را مسؤول جهل مردم معرفى مىكند: يا ابنَ جُندب، قديماً عَمُرَ الجهل؛ اى پسر جندب، از گذشته، بنيان جهل آباد شده و قَوِىَ اساسُهُ؛ و پايهاش محكم گرديده است، چرا؟ و ذلكَ لِاتّخاذِهِم دينَ اللّهِ لَعِباً؛ به دليل آن كه دين خدا را به بازى گرفتهاند.
فرق «لعب» با كار جدّى در اين است كه در كارهاى جدّى، انسان مىداند كه حقايقى وجود دارد و با واقعياتى سر و كار دارد؛ مثلا، غذا كه مىخورد، مىداند گرسنگى واقعاً وجود دارد؛ غذايى هم هست، مىخورد تا سير شود؛ اما در كارهاى لعب، انسان به خيال و تصور بسنده مىكند؛ مثل گفتوگوهاى غير جدّى و تعارفات معمول كه واقعاً نمىگويد: «قربانت، تصدّقت و...».
بر همين اساس، رفتارهاى انسان از دو بخش تشكيل مىشود: رفتارهاى جدّى و واقعى كه انسان به لوازم آن مستلزم است، و رفتارهاى غير جدّى و لعب كه كارى را جدّى نمىگيرد؛ مانند سرگرمىها يا تعارفات معمول.
كسانى كه دين خدا را بازى به حساب مىآورند، اعمال عبادى مردم (مثلا مسجد رفتن آنها) را هم مثل آداب و رسوم و تعارفات معمول، غير جدّى حساب مىكنند، عمل به دستورات و احكام دين را هم بازى مىدانند و آنها را به دلخواه مردم تفسير مىكنند تا مردم از آنها خرسند شوند و مشترى بيشترى پيدا كنند. ساير مردم هم وقتى به اينها نگاه مىكنند، نمىتوانند دين را جدّى بگيرند: حتّى لقَدْ كانَ المُتَقَرِّبُ مِنهم اِلىَ اللّهِ بِعلمِه يُريدُ سِواهُ؛ تا آن جا كه كسانى كه مىخواستند با علمشان (علوم دينى، نه علومى مثل فيزيك و شيمى) به خدا تقرّب پيدا كنند، غير او را قصد كردهاند. اولئكَ هُم الظّالمونَ؛ آنان همان كسانىاند كه (بر بشريت) ظلم كردهاند (همانگونه كه بر خودشان نيز ظلم نمودهاند).