پندهاى امام صادق علیه سلام - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٦٧ - توافق گفتار با كردار؛ شرط اصلى تأثير گفتار

اگر بينى كه نابينا و چاه است *** اگر خاموش بنشينى گناه است[١]

وقتى مى‌بينيم ديگران گمراه مى‌شوند، بايد دست آنها را بگيريم و راهنمايى‌شان كنيم. اين راهنمايى وقتى مؤثر واقع مى‌شود كه رفتار ما با گفتارمان همراه باشد. حتى گاهى اگر رفتار ما درست باشد، به گفتار هم نيازى نيست، به شرط آن‌كه هدايت را وظيفه خود بدانيم و مراقب رفتار و گفتارمان باشيم. بايد توجه كنيم كه ما مى‌توانيم براى همسر، فرزند، دوستان و نزديكانمان الگو باشيم.

امام صادق(عليه السلام) در بخش ديگرى از سخنانشان به صورت تلويحى، از كسانى كه مى‌خواهند مردم را به سوى ائمّه اطهار(عليهم السلام)هدايت كنند اما كارشان نتيجه منفى دارد، نكوهش مى‌كنند: ليسَ كَمَنْ يُذيعُ اَسرارَنا؛ نه مانند كسانى كه اسرار ما را فاش مى‌كنند. چنين كسانى به جاى آن‌كه به شيوه‌اى صحيح، مردم را به راه درست رهنمون شوند، با افشاى اسرار اهل‌بيت(عليهم السلام)، از هدايت آنها جلوگيرى مى‌نمايند. بنابراين، بايد مراقب باشيم و بكوشيم كه رفتارمان در ديگران اثر مطلوب داشته باشد و موجب هدايت آنان گردد نه آن‌كه خداى ناكرده آنان را به گمراهى بيفكند.