پندهاى امام صادق علیه سلام - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٨١ - خلوص حتى در محبت

مى‌كند، و مى‌بيند كه پناهى جز خدا و دست‌گيرى جز او نيست، چنين انسانى يك لحظه نيز از خدا غافل نخواهد شد. غفلت زمانى پيش مى‌آيد كه انسان از اين وضعيت و شرايط پر مخاطره خود غافل شود. از آن سو نيز انسان اگر پيوسته دست به دامان الهى و متمسك به حبل اللّه شد، آن‌گاه از زمين فاصله مى‌گيرد و در ملكوت بالا مى‌رود و اوج مى‌گيرد: يا بن جندب... وَ اسْتَمْسِكْ بالعُروَةِ الوُثْقى وَ اعْتَصِمْ بالهُدى... فَمَنِ اهْتَدى يُقْبَلُ عَمَلُهُ و صَعِدَ اِلَى المَلَكوتِ.

همه اينها وقتى رخ مى‌دهد كه انسان به «يقين» رسيده باشد. وقتى يقين كرد جهنمى هست جاودان، و راه فرار و نجات از آن نيز پناه بردن به خدا است، آن‌گاه به سراغ خدا مى‌رود، دستورات او را آويزه گوش خود قرار مى‌دهد، عملش را نيكو و صالح مى‌كند، دل و قلبش مملو از ايمان به خدا مى‌شود و با تمام وجود در مقابل خدا خشوع مى‌كند: فَلا يُقْبَلُ اِلاّ الايمانُ و لا ايمانَ الاّ بِعمل و لا عَمَلَ الاّ بِيقين و لايقينَ اِلاّ بِالخُشوعِ و مِلاكُها كُلُّها اَلْهُدى فَمَنِ اهْتَدى يُقْبَلُ عَمَلُهُ و صَعِدَ الى المَلَكوتِ مُتَقَبَّلا «وَ اللّهُ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ إِلى صِراط مُسْتَقِيم».

اميدواريم خداى متعال توفيق هدايت و رسيدن به اين مقامات عالى و ملكوت اعلايش را به همه ما مرحمت فرمايد.