پندهاى امام صادق علیه سلام - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٣٣ - شادى مطلوب در نظر اسلام

مطلوب نيست؛ مثلا ما نبايد كسى را كه در مجلس عزاى سيدالشهدا(عليه السلام) مشغول گريه است، براى اين‌كه شاد بشود به خنده بيندازيم؛ زيرا اين مجلس اصلا براى گريه كردن و براى غمگين بودن است. اين‌جا جاى شاد كردن نيست، اين‌جا جايى است كه گريه كردن و غمگين بودن مطلوب است. يا اگر كسى را كه در نيمه شب با خدا راز و نياز مى‌كند و اشكش جارى شده و در حالت حزن قرار دارد، بخندانيم، آيا كار خوبى انجام داده‌ايم؟! قطعاً اين شادى‌ها مطلوب نيست و متقابلا آن حزن‌هايى هم كه انسان را از حركت طبيعى به سوى سعادت دنيوى و اخروى باز دارد نامطلوب است.

البته بايد توجه داشته باشيم كه برخى ممكن است به اتكاى اطلاق اين‌گونه روايات، خواسته‌هاى نفسانى خود را ارضا كنند. انسان‌هايى كه مى‌خواهند خوش‌گذرانى و بذله‌گويى كنند، بخندند و بخندانند و...، استدلال مى‌كنند به اين‌كه ادخال سرور به مؤمن ثواب دارد! حال آن كه هر ادخال سرورى ثواب ندارد. اگر ادخال سرور در جهت تكامل باشد و لااقل موجب شود كه موانع عبادت و تكامل شخص برطرف گردد و در راه انجام وظايفش نشاطى پيدا كند، مى‌تواند مطلوب باشد، چه خود انسان وسايل آن را فراهم كند، چه ديگران به اين شادى كمك كنند.

به هر حال، واقع‌نگرى و واقع‌بينى انسان را متوجه اين امر مى‌كند كه در اين دنيا گرفتارى‌هاى زيادى براى همه انسان‌ها پيش مى‌آيد و فقط نوع، شكل و زمان آن با يكديگر فرق مى‌كند؛ گاهى بيمارى، فقر و گرفتارى است، گاهى از دست دادن عزيزى است، گاهى هم بلاهاى اجتماعى مانند زلزله، سيل و طوفان است. مسلّماً كمك كردن به چنين كسانى كه مبتلا به چنين غم و اندوه‌هايى شده‌اند و از انجام وظايف خود بازمانده‌اند و در نهايت، شاد كردن آنها از بهترين عبادات است. البته بايد توجه داشته باشيم كه شرط هر عبادتى قصد قربت است.