از سوى ديگر، بازدهى اجراى صحيح امر به معروف و نهى از منكر چيزى جز نتيجه سياست اسلامى يعنى تأمين مصالح امّت و دفع فساد از جامعه اسلامى نخواهد بود.
چنان كه امير مؤمنان صلوات‌الله عليه مى‌فرمايد:
«فَرَضَ‌اللَّهُ ... الْامْرَ بِالْمَعْرُوفِ مَصْلَحَةًلِلْعَوامِّ وَالنَّهْىَ عَنِ‌الْمُنْكَرِ رَدْعاً لِلسُّفَهاءِ» «١» خداوند امر به معروف را براى (تأمين) مصلحت عمومى و نهى از منكر را براى طرد نابخردان، واجب كرده است.
شيوه‌هاى اجرا الف- شناخت‌ مسلمانان بطور عموم و مسؤولان و سردمداران جامعه بطور خصوص بايد از مسائل روز منطقه‌اى و جهانى آگاهى داشته باشند، در غير اين صورت نه تنها از عهده مسؤوليت خود برنمى‌آيند، بلكه از سامان دادن به زندگى عادى خود نيز ناتوان خواهند بود. امام صادق عليه‌السلام، دانايى را اساس انديشه و انديشيدن را مبناى اصلاح جامعه دانسته و مى‌فرمايد:
«لا يُصْلِحُ مَنْ لا يَعْقِلُ وَ لا يَعْقِلُ مَنْ لا يَعْلَمُ ... وَالْعالِمُ بِزَمانِهِ لا تَهْجُمُ عَلَيْهِ‌اللَّوابِسُ» «٢» آن كه انديشه نمى‌كند، اصلاح نيز نمى‌تواند بكند و كسى كه نمى‌انديشد، دانش ندارد ... و آن كه به زمان خويش آگاهى دارد، شبهات بر او حمله‌ور نمى‌شوند.
پس از آگاهيهاى عمومى، آگاهى خصوصى پيرامون امر به معروف و نهى از منكر نيز شرط ضرورى آن است به اين معنا كه آمر و ناهى بايد در حيطه كارى خويش، از مسائل اسلامى، بى‌بهره نباشد، همان‌گونه كه آن حضرت فرمود: