ایالات متحده را به درگیری یی که در آن، نقش سربازهای پیاده صحنه شطرنج را به عهده داشته باشند، ترجیح می دهند. به این دلیل، کشورهای حوزه خلیج فارس روابط کامل سیاسی خود را با تهران حفظ کرده اند و مایل نیستند که در درگیری ایالات متحده با ایران که به باور آنها اجتناب ناپذیر است، جهت گیری کنند. این نگرانی فراگیر، حکام منطقه را بر آن داشته است که مهارت های قابل ملاحظه خویش را در هموار ساختن راه رسیدن به توافق ضمنی ایران - امریکا درباره مقررات رفتاری در این آب راه حیاتی به کارگیرند.»

این روزنامه می افزاید: «آنچه در این میانجیگری ها به ایران عرضه می شود یک مبارزه طلبی برانگیزنده نخواهد بود بلکه یک انتخاب منطقی بین پاداش و مجازات است. بالعکس، هرگونه پیشنهادی که به بهانه تأمین آزادی کشتی رانی، پوششی برای یکی از طرفین متخاصم (عراق) به زیان طرف دیگر (ایران) باشد، بی تردید برخورد نظامی به دنبال خواهد داشت. به علاوه، اتخاذ ترتیباتی که دست عراق را در ادامه حمله به کشتی رانی کشورهای بی طرف در خلیج فارس باز بگذارد، طبعاً نمی تواند برای ایران جذابیتی داشته باشد. این، مسئله ای است که هر دو طرف متخاصم به خوبی قادر به درک آن خواهند بود، حتی اگر استراتژیست های ایالات متحده از پذیرفتن آن طفره بروند. بدین ترتیب، ایالات متحده باید ضمن تأکید مجدد بر بی طرفی خویش، موافقت کند که از هرگونه یاری به عراق در جنگ - چه مستقیم و چه غیرمستقیم - خودداری کند. نفت کش هایی که به بنادر مختلف خلیج فارس رفت و آمد دارند، باید از مسیرهای مورد توافق عبور کنند. سهم ایران در خلیج فارس باید محترم شمرده شود و ایران نیز در پاسخ، باید حمله به شناورهای غیرعراقی را متوقف سازد. این پاداش ها، مجازاتی را نیز در کنار دارند؛ اگر ایرانیان از پذیرفتن این مقررات سر باز زنند و در صدد تهدید کشتی هایی که با پرچم امریکا حرکت می کنند، برآیند باید با قاطعیت به آنها گفته شود که ایالات متحده به شدت تلافی خواهد کرد.

نکته این است که این پاسخ، الزاماً مربوط به زمان، مکان و یا شدت حمله ایرانیان نخواهد بود. توفیق در رسیدن به یک توافق ضمنی با ایران به هیچ وجه تضمین شده نیست. در واقع، موانع بسیار در این راه وجود دارد. با این همه، اگر ایران توافق در زمینه خط قرمز را نپذیرد و به یک شناور ایالات متحده حمله کند، یک تلافی جویی شدید دریایی و هوایی، می تواند توازن جنگ را به ضرر ایران درهم بریزد. بدین سان، یک تهدید غیرآشکار از جانب امریکا را در تهران به طور جدی مورد بررسی قرار خواهند داد و از این طریق، ایالات متحده بدون یک برخورد نظامی، منافع خویش و آزادی کشتی رانی را حفظ خواهد کرد.

البته اگر در پایان کار، پاسخ ایران به یک توافق ضمنی، منفی باشد، نصب پرچم های امریکا بر فراز نفت کش های کویتی، مسئله ای ناگزیر خواهد بود و اگر این راه حل منجر به حمله ایران گردد، دولت امریکا می تواند به مردم امریکا، به کنگره و هم زمان، به متحدان ژاپنی و اروپایی