انتقاد کرد. وی گفت: «پیش از اتخاذ چنین تصمیمی در چند ماه پیش، هرگز از سازمان های اطلاعاتی خواسته نشد تجزیه و تحلیل کامل و ویژه ای از اوضاع به عمل آورند.»[١]

روزنامه لبنانی "السفیر" طی مقاله ای دلایل اصلی تصمیم امریکا در اسکورت نفت کش های کویتی را حمایت از عراق خوانده است. این روزنامه می نویسد: «امریکا با قبول تأمین حمایت نفت کش های کویتی در آب راه خلیج فارس، سعی دارد از شکست عراق در جنگ جلوگیری به عمل آورد، زیرا که کویت از حامیان پر و پا قرص عراق و یکی از منابع مهم تغذیه و سلاح رسانی به صدام محسوب می شود.» در این مقاله تأکید شده است: «خواستة حقیقی امریکا آن است که عراق در تضعیف و به تحلیل بردن قوای جمهوری اسلامی ایران موفق شود تا تز "ریچارد مورفی" مبنی بر محاصره انقلاب اسلامی در داخل ایران، تحقق یابد.» این روزنامة لبنانی می افزاید: «مقامات نظامی امریکا یقین دارند که بسیج گسترده نیروی نظامی در منطقه خلیج فارس با دشواری های غیرقابل پیش بینی مواجه بوده است، چرا که خلیج فارس ظرفیت و تحمل چنین بسیج نظامی و تحرک آزاد را ندارد و مسئله برخورد مستقیم نظامی امریکا با بحران خلیج فارس، ممکن است به جنگ سوم جهانی بینجامد.»[٢]

خبرگزاری آلمان نیز تصمیمات و عملکرد امریکا در خلیج فارس را متأثر از منازعات داخلی این کشور دانست و اعلام کرد: «خط مشی های امریکا در قبال منطقه خلیج(فارس) در حال کشیده شدن به یک گرداب از سیاست های داخلی است که به طور فزاینده ای تحت اداره مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری سال آینده قرار دارد. طرح های واشنگتن برای افزایش حضور نظامی در این منطقه و قراردادن یازده نفت کش کویتی زیر پرچم امریکا، با مقاومت گسترده دمکرات های مخالف روبه رو شده است. دولت امریکا تلاش کرده است، درگیری های داخلی بر سر خلیج[فارس] را با بازگشت سنجیده به عقیده کارتر فرونشاند. "هاوارد بیکر"، رئیس کارکنان کاخ سفید به سنت دیپلماسی خلیج[فارس] که توسط دو هیئت حاکمه انجام شده، اشاره کرده است. "جرج شولتز"، وزیرخارجه هنگام صحبت درباره عبور و مرور نفت کش ها در خلیج[فارس]، از اصطلاح "خطّ حیاتی" استفاده می کند که شصت درصد از نفت ژاپن، یازده درصد از نفت اروپای غربی و چهار درصد از نفت امریکا را تأمین می کند. "کلیبورن پل"، رئیس کمیته امور خارجی سنا گفت: گاهی اوقات بهتر است قبل از قرار گرفتن در اوضاعی که زندگی ها از دست برود، عقب نشینی کرد. "رابرت بیل"، رهبر مجلس سنا گفت: انتخابات ماه نوامبر سال ١٩٨٨ (آبان و آذر ١٣٦٧) در رأس مباحثات سیاسی قرار دارد.»[٣]

نشریه سوئدی "سونسکا داگبلادت" به نقل از یک سیاست مدار امریکایی، عملکرد ریگان را در خلیج فارس نقد کرد. در حالی که بیش از ده روز از گردهمایی هفت کشور صنعتی در "ونیز" می گذرد، این روزنامه ریگان را به بهره برداری نابجا از بیانیه پایانی این نشست متهم کرده است. این روزنامه می نویسد: «ریگان و دولت وی برای حمایت از عراق به بهانه جویی پرداخته و منظور

[١] ٢٥. مأخذ١٩، ص١١، رادیو امریکا، ٣٠/٣/١٣٦٦.

[٢] ٢٦. مأخذ١٧.

[٣] ٢٧. مأخذ١٠، صص ١٠ و ١١، خبرگزاری آلمان، ٣٠/٣/١٣٦٦.